دوره 6، شماره 17 - ( 2-1392 )                   جلد 6 شماره 17 صفحات 29-7 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- دانشگاه پیام نور مرکز آباده ، a_pooyandeh@yahoo.com
2- دانشگاه پیام نور شیراز
3- شیراز
چکیده:   (6988 مشاهده)

به دیده ادیب پیشاوری هیچ‌یک از شاعران بزرگ این دیار، با همه عظمتی که دارند، در میدان سخن، همتا و هماورد استاد توس نیستند. از آن گروه، فقط دو سخنور بزرگ شیراز ـ سعدی و حافظ‌ـ توانسته‌اند گوی سبقت از دیگران بربایند و توسن تیزپای را تا به نزدیک تک‌سوار توس برسانند. این ارادت ادیب به فردوسی باعث شده است که بر کمتر شعری از ادیب پرتوی از ابیات شاهنامه نتافته باشد. لطف این اشعار را کسانی به‌حد کمال می‌فهمند و می‌چشند که با مضامین شاهنامه به‌خوبی آشنا باشند. در این مقاله به بررسی میزان تأثیرپذیری ادیب از شعر فردوسی پرداخته‌ایم.

متن کامل [PDF 2335 kb]   (920 دریافت)    

فهرست منابع
1. ابوالحسنی، علی (منذر) (1373) آینه‌دار طلعت یار. تهران: عبرت.
2. پیشاوری، ادیب (بی‌تا) قیصرنامه، به خط عبرت نایینی، نسخه خطی شماره 13768. کتابخانه مجلس شورای ملی سابق (بهارستان).
3. حمیدیان، سعید (1384) شاهنامه فردوسی. به‌کوشش سعید حمیدیان. براساس چاپ مسکو. تهران: قطره.
4. رضا، فضل‌الله (1353) پژوهشی در اندیشه‌های فردوسی. جلد1. تهران: اداره کل نگارش وزارت فرهنگ و هنر.
5. عبدالرسولی، علی (1362) «تصحیح دیوان ادیب پیشاوری»، سلسله نشریات ما، چاپ دوم، تهران.

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.