هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی ادراک دانشجویان ایرانی از طبقهبندی جنسیتی فعالیتهای ورزشی و تحلیل میزان توافق جمعی در این بازنماییهای اجتماعی انجام شد.
روششناسی: در این مطالعه توصیفیتحلیلی، ۱۹۱ دانشجو (۱۰۳ زن، ۸۸ مرد) با میانگین سنی ۶۱/۲۳ (انحراف استاندارد = ۰۴/۵) سال بهصورت داوطلبانه مشارکت کردند. ابزار پژوهش، پرسشنامهای شامل ۲۵ رشته ورزشی با مقیاس لیکرت ۷ درجهای (از کاملاً زنانه تا کاملاً مردانه) بود. برای تحلیل دادهها از آزمون یو من–ویتنی جهت مقایسه بینگروهی و ضریب همبستگی درونطبقهای (ICC) برای سنجش میزان توافق استفاده شد.
یافتهها: نتایج نشان داد ۱۱ رشته در دسته مردانه، ۱۰ رشته در دسته خنثی و چهار رشته در دسته زنانه قرار گرفتند. اگرچه الگوی کلی طبقهبندی در هر دو جنس مشابه بود، مردان بهطور معناداری فعالیتها را مردانهتر از زنان ارزیابی کردند (p < .001). برخلاف پیشبینیها، میزان توافق کلی پایین بود (ICC = 0.13)و این میزان در مردان (ICC = 0.13) بیشتر از زنان (ICC = 0.07) بود، درحالیکه بیشترین توافق مربوط به ارزیابی زنان از ورزشهای زنانه بود (ICC = 0.53).
نتیجهگیری: یافتهها نشاندهنده همزمانی وجود الگوهای نسبتاً پایدار طبقهبندی و سطح پایین اجماع فردی است. این الگو بیانگر نوعی ناهمگونی در درونیسازی بازنمایی کلیشههای جنسیتی میان دانشجویان است. نوآوری پژوهش حاضر در ترکیب تحلیل طبقهبندی با شاخصهای توافق نهفته است که نشان میدهد اتکا صرف به مطالعه میانگینها بدون در نظر گرفتن میزان اجماع اجتماعی، تصویر ناقصی از پویاییهای جنسیتی ارائه میدهد. این نتایج بر ضرورت توجه به شاخص توافق در مطالعات جنسیت و ورزش تأکید دارد.
