XML English Abstract Print


دانشگاه خوارزمی ، saeedarsham@yahoo.com
چکیده:   (1383 مشاهده)
مقدمه و هدف: توانایی کنترل وضعیت­های مختلف بدن در فضا ناشی از تعامل پیچیده دستگاه­های عصبی، حسی و اسکلتی-عضلانی است که به­طور کلی به عنوان کنترل قامت تعریف می­شود. بنابراین، مطالعه نحوه بروز تعاملات جدید توسط دروندادهای حسی و ایجاد پاسخ­های حرکتی متفاوت برای بازیابی آشفتگی­ های تعادل امری مهم است. هدف از این پژوهش بررسی سازوکارهای زیربنایی تفاوت­های وابسته سن در کنترل قامت دختران 7-18 ساله از طریق تعیین تفاوت­های موجود بین رده ­های سنی مختلف و بزرگسالان در اولویت­ های حسی آنها برای پاسخ ­های جبرانی بود. روش ­شناسی: تعداد 118 نفر دختر غیر ورزشکار 7 تا 18 ساله با استفاده از روش نمونه­ گیری در دسترس از مدارس منطقه 3 تهران انتخاب و به چهار گروه سنی 7- 9 (31 نفر)، 10- 12 (32 نفر)، 13-15 (28 نفر) و 16-18 (27 نفر) تقسیم شدند. همچنین، یک گروه مرجع از بزرگسالان (28 نفر با میانگین سنی 9/27 سال) به ­منظور مقایسه مورد بررسی قرار گرفتند (مجموع= 146 نفر). برای دستکاری دروندادهای حسی مختلف از آزمون سازماندهی حسی (SOT) با دستگاه پاسچروگرافی پویای کامپیوتری استفاده شد. یافته ­ها: نتایج آزمون تحلیل واریانس یک راهه همراه با آزمون تعقیبی نشان داد که تفاوت معنی­ داری بین تمام گروه­های سنی در 6 شرایط آزمون وجود دارد (05/0>P). استفاده از دروندادهای حسی پیکری و دهلیزی برای حفظ تعادل در گروه­های سنی مختلف تقریبا یکسان بود اما، در استفاده از دروندادهای بینایی تفاوت­های معنی­ داری مشاهده شد. بحث و نتیجه­ گیری: عملکرد کنترل قامت دختران از 13 سالگی به بعد مشابه با افراد بزرگسال می­شود که این می­ تواند به دلیل رشد تأخیری دستگاه بینایی باشد. به ­طور کلی، به نظر می­رسد که برای کنترل بهینه قامت، بالیدگی دستگاه حسی پیکری قبل از بالیدگی دستگاه­های دهلیزی و بینایی رخ می دهد. پس از آن، به ترتیب دستگاه­های دهلیزی و بینایی بالیده می­شوند.
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: بیومکانیک ورزشی
دریافت: 1402/5/18 | پذیرش: 1402/10/18

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.