پژوهش در طب ورزشی و فناوری

آیا آزمون های غربالگری حرکتی عملکردی، تعادلی وای و سیستم امتیازدهی خطای فرود قدرت پیش‌بینی آسیب‌های ورزشی دانشجویان دختر ورزشکار را دارد؟

محمدحسین علیزاده

مقدمه و هدف: از چالش های جدی در ورزش، روش های پیش بینی آسیب است که می تواند در خصوص پیشگیری و کاهش آسیب کمک کننده باشد. لذا هدف از اجرای این پژوهش پاسخ به این سؤال است که آیا آزمون های غربالگری حرکتی عملکردی، تعادلی وای و سیستم امتیازدهی خطای فرود قدرت پیش بین آسیب های ورزشی دانشجویان دختر ورزشکار را دارد؟ روش شناسی: این مطالعه از نوع کوهرت آینده نگر بود. جامعه پژوهش حاضر ورزشکاران زن دانشگاهی و نمونه پژوهش 124 نفر از دانشجویان ورزشکار دختر شرکت کننده در پانزدهمین المپیاد ورزشی دانشجویی ایران بودند که به صورت در دسترس مورد ارزیابی قرار گرفتند. آزمون تعادل Y، سیستم امتیاز دهی خطای فرود و آزمون غربالگری حرکتی عملکردی از نمونه ها قبل از المپیاد گرفته شد و آسیب های ورزشکاران در طول مسابقات توسط فرم جمع آوری اطلاعات ثبت شد. به منظور تجزیه و تحلیل آماری داده ها از آزمون رگرسیون لجستیک و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که درمجموع 26 آسیب در طول مسابقات در 124 نفر آزمودنی به ثبت رسید. هیچ یک از متغیرهای پیش بین قابلیت پیش بینی متغیر ملاک یعنی آسیب دیدگی را نداشتند (05/0p>). نتیجه گیری: در یک نتیجه گیری کلی بر اساس نتایج این تحقیق، امکان پیش بینی آسیب به صورت عمومی با استفاده از آزمون های عملکردی وجود ندارد.

تأثیر تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر برخی از شاخص‌های عملکرد جسمانی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس با درجات مختلف ناتوانی

نادر رهنما

در طب توانبخشی استفاده از رویکردهای هدفمند و شخصی سازی شده مطرح می¬باشد، لذا تعدیل پروتکلهای تمرینی براساس جنس، سن، سطح ناتوانی و میزان پیشرفت می¬تواند نتایج مطلوب¬تری را داشته باشد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر برخی از شاخص های عملکرد جسمانی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس با درجات مختلف ناتوانی بود. در این پژوهش نیمه تجربی 92 نفر از بیماران زن مراجعه کننده به انجمن مولتیپل اسکلروزیس شهرستان شهرکرد به صورت در دسترس و هدفمند به عنوان نمونه انتخاب و بر اساس نمره ناتوانی جسمی در 3 گروه ضعیف، متوسط و شدید قرار گرفتند. سپس هر گروه بطور تصادفی در دو گروه مداخله و گروه شاهد قرار گرفتند. تمرینات توانبخشی ورزشی به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته انجام گرفت. قدرت عضلانی، استقامت و سرعت راه رفتن در پیش آزمون و پس آزمون مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس، آزمون تی زوجی میانگین¬های تعدیل شده انجام پذیرفت. نتایج نشان داد 12 هفته تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده منجر به بهبود سرعت راه رفتن و قدرت عضلانی در هر سه گروه شد(05/0>p). استقامت عضلانی در گروه خفیف به طور معناداری بهبود یافت(05/0>p) اما در گروه متوسط و شدید بهبود معناداری مشاهده نشد(05/0≤p). اجرای تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر روند بهبود بیماران مولتیپل اسکلروزیس تأثیر گذار است و موجب بهبود شاخص های عملکرد جسمانی بیماران می¬گردد.
در طب توانبخشی استفاده از رویکردهای هدفمند و شخصی سازی شده مطرح می¬باشد، لذا تعدیل پروتکلهای تمرینی براساس جنس، سن، سطح ناتوانی و میزان پیشرفت می¬تواند نتایج مطلوب¬تری را داشته باشد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر برخی از شاخص های عملکرد جسمانی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس با درجات مختلف ناتوانی بود. در این پژوهش نیمه تجربی 92 نفر از بیماران زن مراجعه کننده به انجمن مولتیپل اسکلروزیس شهرستان شهرکرد به صورت در دسترس و هدفمند به عنوان نمونه انتخاب و بر اساس نمره ناتوانی جسمی در 3 گروه ضعیف، متوسط و شدید قرار گرفتند. سپس هر گروه بطور تصادفی در دو گروه مداخله و گروه شاهد قرار گرفتند. تمرینات توانبخشی ورزشی به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته انجام گرفت. قدرت عضلانی، استقامت و سرعت راه رفتن در پیش آزمون و پس آزمون مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس، آزمون تی زوجی میانگین¬های تعدیل شده انجام پذیرفت. نتایج نشان داد 12 هفته تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده منجر به بهبود سرعت راه رفتن و قدرت عضلانی در هر سه گروه شد(05/0>p). استقامت عضلانی در گروه خفیف به طور معناداری بهبود یافت(05/0>p) اما در گروه متوسط و شدید بهبود معناداری مشاهده نشد(05/0≤p). اجرای تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر روند بهبود بیماران مولتیپل اسکلروزیس تأثیر گذار است و موجب بهبود شاخص های عملکرد جسمانی بیماران می¬گردد.
در طب توانبخشی استفاده از رویکردهای هدفمند و شخصی سازی شده مطرح می¬باشد، لذا تعدیل پروتکلهای تمرینی براساس جنس، سن، سطح ناتوانی و میزان پیشرفت می¬تواند نتایج مطلوب¬تری را داشته باشد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر برخی از شاخص های عملکرد جسمانی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس با درجات مختلف ناتوانی بود. در این پژوهش نیمه تجربی 92 نفر از بیماران زن مراجعه کننده به انجمن مولتیپل اسکلروزیس شهرستان شهرکرد به صورت در دسترس و هدفمند به عنوان نمونه انتخاب و بر اساس نمره ناتوانی جسمی در 3 گروه ضعیف، متوسط و شدید قرار گرفتند. سپس هر گروه بطور تصادفی در دو گروه مداخله و گروه شاهد قرار گرفتند. تمرینات توانبخشی ورزشی به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته انجام گرفت. قدرت عضلانی، استقامت و سرعت راه رفتن در پیش آزمون و پس آزمون مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس، آزمون تی زوجی میانگین¬های تعدیل شده انجام پذیرفت. نتایج نشان داد 12 هفته تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده منجر به بهبود سرعت راه رفتن و قدرت عضلانی در هر سه گروه شد(05/0>p). استقامت عضلانی در گروه خفیف به طور معناداری بهبود یافت(05/0>p) اما در گروه متوسط و شدید بهبود معناداری مشاهده نشد(05/0≤p). اجرای تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر روند بهبود بیماران مولتیپل اسکلروزیس تأثیر گذار است و موجب بهبود شاخص های عملکرد جسمانی بیماران می¬گردد.
در طب توانبخشی استفاده از رویکردهای هدفمند و شخصی سازی شده مطرح می¬باشد، لذا تعدیل پروتکلهای تمرینی براساس جنس، سن، سطح ناتوانی و میزان پیشرفت می¬تواند نتایج مطلوب¬تری را داشته باشد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر برخی از شاخص های عملکرد جسمانی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس با درجات مختلف ناتوانی بود. در این پژوهش نیمه تجربی 92 نفر از بیماران زن مراجعه کننده به انجمن مولتیپل اسکلروزیس شهرستان شهرکرد به صورت در دسترس و هدفمند به عنوان نمونه انتخاب و بر اساس نمره ناتوانی جسمی در 3 گروه ضعیف، متوسط و شدید قرار گرفتند. سپس هر گروه بطور تصادفی در دو گروه مداخله و گروه شاهد قرار گرفتند. تمرینات توانبخشی ورزشی به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته انجام گرفت. قدرت عضلانی، استقامت و سرعت راه رفتن در پیش آزمون و پس آزمون مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس، آزمون تی زوجی میانگین¬های تعدیل شده انجام پذیرفت. نتایج نشان داد 12 هفته تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده منجر به بهبود سرعت راه رفتن و قدرت عضلانی در هر سه گروه شد(05/0>p). استقامت عضلانی در گروه خفیف به طور معناداری بهبود یافت(05/0>p) اما در گروه متوسط و شدید بهبود معناداری مشاهده نشد(05/0≤p). اجرای تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر روند بهبود بیماران مولتیپل اسکلروزیس تأثیر گذار است و موجب بهبود شاخص های عملکرد جسمانی بیماران می¬گردد.

تاثیر حاد توانمند سازی پس فعالی بر ویژگی های کینماتیکی اندام تحتانی حین ضربه سر بازیکنان فوتبال

محمدتقی امیری خراسانی

مقدمه و هدف: یکی از راهکارهایی که ورزشکاران برای افزایش موقت نیرو و توان عضلانی می توانند استفاده کنند، توانمندسازی پس فعالی (PAP) در طول گرم کردن است. به هر حال اثر این پدیده بر کینماتیک حرکات ویژه مشخص نشده است. لذا، هدف از این مطالعه، تاثیر حاد PAP در طول گرم کردن بر ویژگی های کینماتیکی اندام تحتانی حین ضربه سر بازیکنان فوتبال می باشد.
روش شناسی: نمونه آماری این تحقیق شامل 24 بازیکن نیمه حرفه ای فوتبال در رده سنی جوانان با میانگین سن11/1±67/18 سال، قد12/7±32/182 سانتی متر، جرم46/7± 17/74 کیلوگرم بودند که چهار روش مختلف گرم کردن PAPتیک آف، PAPفرود،PAPترکیبی و گرم کردن عمومی، که برگرفته از مراحل ضربه سر فوتبال بود، اجرا کردند. سرعت های زاویه ای زانو و ران در طول مرحله تیک آف و حداکثر فلکشن زانو و مدت زمان مکث روی مفصل زانو در مرحله فرود با دستگاه آنالیز حرکتی سه بعدی (vicon peak ltd ,oxford ,UK vicon) با چهار دوربین T20 و با فرکانس 1000 هرتز ثبت شد. در نهایت از آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بون فرونی در سطح معنی داری P<0.05 استفاده شد.
یافته ها: افزایش معنی داری در سرعت زاویه ای زانو و ران بعد از PAPترکیبی و سپس PAPتیک آف با دیگر برنامه های گرم کردن وجود داشت. همچنین، افزایش معنی دار در زاویه فلکشن زانو بعد از PAPفرود در مقایسه با دیگر برنامه های گرم کردن وجود داشت. بعلاوه، افزایش معنی داری در مدت زمان مکث بر روی مفصل زانو بعد از گرم کردن عمومی در مقایسه با دیگر برنامه های گرم کردن وجود داشت.
بحث و نتیجه گیری: PAPتیک آف موجب بهبود عملکرد پرش و PAPفرود موجب بهبود عملکرد فرود می شود. ترکیب این دو روش، PAPترکیبی، نتیجه بهتری را در کل به دنبال خواهد داشت.

اثر طول عمر سه نوع زیره پوتین عملیاتی بر نیروی عکس العمل زمین در طی دویدن

امیرعلی جعفرنژادگرو

مقدمه و هدف: دویدن یکی از فعالیت های مهم برای نظامیان می باشد که پوتین ها نقش موثر در این فعالیت دارند. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر طول عمر سه نوع زیره پوتین عملیاتی بر نیروی عکس العمل زمین در طی دویدن بود.
روش شناسی: پژوهش حاضر از نوع کارآزمایی بالینی بود. 15 دانشجوی پسر سالم (20-25 سال) از سه نوع زیره پوتین متفاوت استفاده شده و جدید استفاده کردند. با استفاده از صفحه نیرو برتک با ابعاد (60×40 سانتی متر مربع) نیروهای عکس العمل زمین در جهت های عمودی، قدامی-خلفی و داخلی-خارجی هنگام دویدن اندازه گیری شد. جهت تحلیل های آماری از آنالیز واریانس دوسویه در سطح معنی داری 05/0 استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد اثر عامل طول عمر در نیروی داخلی -خارجی مرحلۀ تماس پاشنه (001/0=P؛ 407/0=d)، نیروی داخلی -خارجی مرحلۀ هل دادن (001/0=P؛ 674/0=d)، زمان رسیدن به اوج محور داخلی – خارجی مرحله هل دادن (001/0=P؛ 394/0=d) و زمان رسیدن به اوج محور قدامی – خلفی مرحله هل دادن (031/0=P؛ 226/0=d) از نظر آماری معنادار بود. علاوه بر این نتایج نشان داد اثر عامل گروه در نیروی عمودی عکس العمل زمین (027/0=P؛ 163/0=d) و زمان رسیدن به اوج محور قدامی – خلفی در مرحله تماس پاشنه پا (035/0=P؛ 150/0=d) تفاوت معناداری داشت. اثر تعاملی زمان و گروه در نیروی عمودی عکس العمل زمین در مرحله تماس پاشنه پا (001/0=P؛ 404/0=d) و نیروی داخلی-خارجی در مرحلۀ هل دادن (014/0=P؛ 272/0=d) دارای اختلاف معناداری بود.
بحث و نتیجه گیری نهایی: نتایج پژوهش نشان داد در پوتین های نظامی استفاده شده نیروی عمودی عکس العمل زمین، نیروی داخلی-خارجی در مرحلۀ تماس پاشنه، زمان رسیدن به اوج نیروی داخلی-خارجی عکس العمل زمین بطور معناداری بالا بوده است به طوری که افزایش این مقدار می تواند با آسیب های شکستگی ناشی از فشار و درد کشککی رانی مرتبط باشد. همچنین نتایج این مطالعه نشان می دهد که نوع پوتین مورد استفاده می تواند در پیشگیری از آسیب های اندام تحتانی موثر باشد از طرف دیگر استفاده از پوتین عملیاتی جدید برای نظامیان پیشنهاد می گردد.

مقایسه‌ی ویژگی‌های اصلی آنتروپومتریکی، بیومکانیکی، فیزیولوژیکی و روانی والیبالیست‌های پسر تیم ملی نوجوانان و جوانان

راضیه یوسفیان ملا

زمینه و هدف: تعیین توانایی و مهارتهای خاص در ورزش والیبال، به کمیت ویژگیهای آنتروپومتریکی، فیزیولوژیکی، بیومکانیکی و روانی بازیکنان این رشته بستگی دارد و برای بهبود اجرای مهارت های ورزشی در آن ها حیاتی می باشد. از آنجا که با مقایسه این فاکتورهای مهم در گروه نوجوانان با جوانان، می توان نوجوانان را در جهت راه یابی و پرورش به سمت عوامل موفقیت در جوانی و بزرگسالی سوق داد، هدف از تحقیق حاضر، مقایسه ویژگی های اصلی بازیکنان نخبه نوجوان وجوان پسر در ورزش والیبال بود.
روش بررسی: 30 نفراز اعضای پسر تیم ملی والیبال جوانان و نوجوانان جمهوری اسلامی ایران (۱۵ جوان و ۱۵ نوجوان) از جهت ویژگی های اصلی آنتروپومتریکی، بیومکانیکی، فیزیولوژیکی و روانی با هدف ارزیابی و تعیین اجزای اصلی و مقایسه آن ها، مورد بررسی قرار گرفتند. به منظور تعیین مولفه های اجزای اصلی شاخص های ارزیابی شده، ابتدا از روش آماری PCA و سپس از روش آماری تی مستقل جهت مقایسه دو گروه استفاده گردید (۰۵/۰£ P).
یافته ها: از میان شاخص های اصلی ویژگی های آنتروپومتریکی، بیومکانیکی، فیزیولوژیکی و روانی، تنها در شاخص فیزیولوژیکی ضربان قلب بیشینه، اختلاف معنی داری بین دو گروه دیده شد (۰۵/۰≥p).
نتیجه گیری: به نظر می رسد تفاوتهای اصلی والیبالیست ها در این دو رده سنی، بیشتر به تجربه در بازی و تسلط در اجرای مهارتهای مختلف و تکنیک آن مرتبط است و میتوان تمامی این ویژگی های اصلی را در مسیر و فرآیند استعدادیابی این گروه جوانان و نوجوانان مد نظر قرار داد.

اثر روش گرم کردن بر افزایش ارتفاع پرش عمودی بازیکنان والیبال : مقاله مروری

امین مردآزاد

روش گرم کردن می تواند به عنوان راهکاری برای بهبود عملکرد ورزشکاران مورد توجه قرار بگیرد. اما مکانیزم و روش دقیق استفاده از این پروتکل مشخص نشده است. لذا هدف از انجام این مطالعه مروری ارائه روشی سودمند به عنوان گرم کردن جهت بهبود عملکرد ورزشکاران از جمله بازیکنان والیبال به واسطه افزایش پرش آن ها بود. در مطالعه مروری – توصیفی حاضر، با استفاده از کلید واژه های نیرومندسازی پس فعالی، اسکوات پرش، گرم کردن، والیبال، ارتفاع پرش، صفحه نیرو، الکترومایوگرافی از طریق بانک های اطلاعاتی Google scholar , Pubmed به جستجوی مقالات لاتین و از طریق بانک اطلاعاتی مرکز اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی و گوگل اسکولار به جستجوی مقالات فارسی پرداخته شد. در جستجوی اولیه و مرحله شناسایی 387 مقاله لاتین و 15 مقاله فارسی در ارتباط با کلیدواژه های نام برده یافت شد. در آخر تعداد مقالات استفاده شده لاتین به 42 و تعداد مقالات فارسی به 6 رسید. نتایج این مطالعه مروری – توصیفی نشان داد که در فاز نهایی روش گرم کردن نیرومندسازی پس فعالی، اجرای اسکوات دوپا شدت بالا با ایجاد تغییرات آنی در سیستم عصبی عضلانی می تواند باعث افزایش ارتفاع پرش ورزشکاران ازجمله بازیکنان والیبال در شرایط تمرینی و مسابقه شود.

تاثیر مصرف حاد مکمل گلوتامین همراه با فعالیت ورزشی تناوبی بر پاسخ Hsp70 و لاکتات خون بازیکنان فوتبال باشگاهی

سجاد کرمی

سابقه و هدف : مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر مصرف حاد مکمل گلوتامین همراه با فعالیت ورزشی تناوبی بر پاسخ Hsp₇₀ و لاکتات خون بازیکنان فوتبال باشگاهی انجام گرفت. مواد و روش ها : 32 بازیکن تیم راه آهن تهران انتخاب و به صورت تصادفی به چهار گروه کنترل، مکمل، مکمل- فعالیت ورزشی و فعالیت ورزشی تقسیم شدند. آزمودنی ها قبل از انجام مطالعه در تمرینات روزانه شرکت داشتند و فقط دو گروه مکمل- فعالیت ورزشی و فعالیت ورزشی، پروتکل تناوبی را انجام دادند. نمونه خون پایه، پیش آزمون، پس آزمون و 90 دقیقه پس از آزمون گرفته شد. مکمل و دارونما به مقدار g/kgBW5/0 و حجم ml/kgBW5 یک ساعت قبل از پروتکل تناوبی مصرف شد. پروتکل تناوبی شامل 3 مرحله دویدن 20 دقیقه ای با شدت 80% حداکثر ضربان قلب بیشینه و استراحت 5 دقیقه ای پیاده روی بین مراحل بود. مقادیر HSP₇₂ و لاکتات خون به ترتیب با استفاده از روش الایزا و آنزیماتیک سنجیده شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه های تکراری و عامل بین گروهی در سطح 05/0 P≤تحلیل شد. یافته ها : مکمل گلوتامین به تنهایی و همراه با ورزش محرک پاسخ HSP₇₂ بوده و ترکیب مکمل- فعالیت ورزشی منجر به پاسخ بزرگتری از HSP₇₂ می شود و در این پاسخ تغییرات لاکتات نقشی نداشته است. نتیجه گیری : به نظر می رسد که مصرف مکمل گلوتامین در طولانی مدت سازگاری های بیشتری را ایجاد کند که البته باید مورد مطالعه قرار بگیرد.

بررسی ارتباط پلی مورفیسم های ACTN3 rs1815739 و COL5A1 rs12722 با عملکرد توانی به دنبال تمرینات پلایومتریک

رضا قراخانلو

مقدمه: تحقیقات گذشته نشان داده که پلی مورفیسم های ACTN3 rs1815739 و COL5A1 rs12722 ممکن است بر عملکرد توانی اثرگذار باشند. هدف از تحقیق حاضر بررسی ارتباط میان پلی مورفیسم های ACTN3 و COL5A1 با سطح پایه عملکرد توانی و تاثیر آن بر سازگاری به دنبال تمرین پلایومتریک بود.
روش شناسی: آزمودنی های تحقیق را 38 پسر با میانگین سن 53/0 ± 3/10 تشکیل می دادند. از آزمون های پرش عمودی (CMJ) و پرش افقی (SBJ) برای ارزیابی توان عضلانی پایین تنه استفاده گردید. پروتکل تمرین پلایومتریک به مدت 6 هفته بود. DNA ژنومیک از بزاق استخراج و تعیین ژنوتیپ به شیوه PCR-RFLP صورت گرفت. برپایه آنالیز ژنتیکی، افراد در پلی مورفیسم ACTN3 به این گروه هاRX (n=20), RR (n=13) و XX (n=5) و در پلی مورفیسم COL5A1 به این گروه ها تقسیم شدند: CT (n=19), CC (n=8) و TT (n=11). برای انجام آنالیزهای آماری از آزمون ANCOVA استفاده شد.
نتایج: نتایج نشان داد که تمرین پلایومتریک باعث افزایش معنی دار در آزمون های CMJ و SBJ شده بود (p<0.05). با این حال زمانی که میانگین عملکرد پایه و سازگاری به تمرین پلایومتریک با توجه به ژنوتیپ های ACTN3 و COL5A1 با یکدیگر مورد مقایسه قرار گرفت تفاوت معنی داری مشاهده نشد (p>0.05).
بحث و نتیجه گیری: تمرین پلایومتریک برای افزایش توان در کودکان موثر است اما این تفاوت ها احتمالا از ژنوتیپ های ACTN3 و COL5A1 تاثیر نمی پذیرد.

بررسی اثر آنی راه رفتن در زوایای مختلف بر روی تردمیل گوه‌ای محقق ساخته بر میزان فعالیت الکترومایوگرافی عضلات منتخب اندام تحتانی در افراد دارای کف پای صاف

رضا رجبی

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر آنی تردمیل گوه ای محقق ساخته بر میزان فعالیت عضلات منتخب اندام تحتانی افراد دارای کف پای صاف بوده تا با فعال سازی عضلات، جهت کمک به حیطه حرکات اصلاحی و اصلاح کف پای صاف و توان بخشی و پیشگیری از آسیب مورداستفاده قرار بگیرد.
مواد و روش ها: پژوهش حاضر باتوجه به ساخت و معرفی ابزاری جدید و بررسی اثر آن مداخله ای و از نوع نیمه تجربی بود. 16 فرد بالای 18 سال مبتلا به ناهنجاری کف پای صاف وارد این مطالعه شدند. ناهنجاری کف پای صاف با استفاده از شاخص استاهلی ارزیابی شد. آزمودنی ها پروتکل راه رفتن با سرعت معمولی بر روی تردمیل گوه ای محقق ساخته را در هرکدام از زوایای جانبی صفر، 5 و 15 درجه به مدت 90 ثانیه، انجام دادند و فعالیت الکترومایوگرافی پنج عضله منتخب در تمام زوایا ثبت شد. تجزیه وتحلیل داده ها با نرم افزارهایMatlab و SPSS انجام شد و به منظور بررسی معناداری اثر زوایا از آزمون فریدمن و از آزمون تعقیبی بونفرونی برای مقایسه دو به دو میانگین ها استفاده شد.
یافته ها: براساس نتایج، میانگین فعالیت عضلات منتخب (پرونئوس لانگوس، تیبیالیس انتریور، گستروکنمیوس، سولئوس و هالوسیس) حین راه رفتن بین زوایای 5 و 15 درجه بر روی تردمیل گوه ای در مقایسه با صفر درجه اختلاف معنادار آماری داشتند (05/0p≤).
نتیجه گیری: نتایج ما پیشنهاد می دهد که با استفاده از تردمیل گوه ای محقق ساخته و راه رفتن در زوایای 5 و 15 درجه، می توان سطح فعالیت عضلات منتخب اندام تحتانی افراد دارای کف پای صاف را به میزان معناداری افزایش داد.

بررسی اثربخشی تمرینات ورزشی بر سیستم امتیاز دهی خطای فرود : مطالعه مروری روایی

ابراهیم محمد علی نسب فیروزجاه

مقدمه و هدف: سیستم امتیازدهی خطای فرود ابزاری معتبر و قابل اعتماد جهت ارزیابی عملکردی حرکت پرش- فرود می باشد. هدف از مطالعه پیش رو بررسی اثر بخشی تمرینات ورزشی بر سیستم امتیازدهی خطای فرود در ورزشکاران بود.
روش شناسی: جستجوی در فاصله زمانی سال های 2014 تا 2024 از پایگاه های اطلاعاتیIranDoc ،Magiran ،PubMed ،Google Scholar ،SPORTDiscus ، Scopus ،PEDro و (ISI) Institute for Scientific Informationبا استفاده از ترکیب کلید واژه های پرش- فرود، مکانیک فرود، کینتیک و کینماتیک فرود، پیشگیری از آسیب، تمرین، بازتوانی و سیستم امتیازدهی خطای فرود بعمل آمد. در مجموع 88 مقاله مرتبط با این زمینه یافت شد که پس از بررسی و غربالگری از طریق معیارهای ورود به مطالعه، 8 مقاله به صورت تمام متن مورد بررسی قرار گرفتند.
یافته ها: تمرینات مختلفی از جمله تمرینات عصبی عضلانی، تعلیقی، پیشگیری از آسیب زانو، خستگی و کینزیوتیپ به منظور اثر بخشی بر آزمون سیستم امتیازدهی خطای فرود بکار رفته است. گروه های تجربی در اثر تمرینات اصلاحی و خستگی بترتیب بهبود و افت عملکرد حرکت پرش – فرود را در سیستم امتیازدهی خطای فرود از خود نشان دادند.
بحث و نتیجه گیری: بنظر می رسد به منظور جلوگیری از بروز خطاهای حرکت پرش – فرود و آسیب های احتمالی ناشی از آن، تمریناتی باید بکار گرفته شود که علاوه بر افزایش تمرکز و هماهنگی در حرکت مذکور، مقاومت ورزشکاران را در برابر عوامل خطر زایی مانند خستگی افزایش دهد.

تاثیر انواع پوشش پا بر سفتی مکانیکی (سفتی عمودی، سفتی اندام و سفت پیچشی مفصل‌های اندام تحتانی) حین دویدن: مروری نظام‌مند

امیرعلی جعفرنژادگرو

مقدمه و هدف: این مطالعه بر روی تحقیقاتی تمرکز دارد که به بررسی اثر انواع پوشش پا بر سفتی مکانیکی حین دویدن می پردازند.
روش شناسی: جستجوی مقالات به زبان لاتین بین سال های 2000 تا 2024 (تا ماه می) در پایگاه های تخصصی Scopus ، Web Of Science، PubMed، Springer و موتور جستجوی Google Scholar صورت پذیرفت. معیار ورود شامل مواردی از قبیل تعداد شرکت کنندگان بیشتر از یک نفر و در دسترس بودن متن کامل مقالات بود. معیار خروج شامل مطالعاتی می شد که شرکت کنندگان آنها زیر 18 سال باشند. مطالعات مروری، همچنین مطالعاتی که روی فعالیتی غیر از دویدن مطالعه کرده بودند، از مرور کنار گذاشته شدند.
یافته ها: 586 مقاله مرتبط انتخاب شدند. پس از بررسی مقالات، تعداد 17 مقاله انتخاب گردیدند . سفتی عمودی و سفتی اندام در شرایط پابرهنه به طور قابل توجهی بیشتر از کفش رایج است. مقدار سفتی پیچشی مفصل مچ پا و ران در شرایط کفش رایج بیشتر از شرایط پابرهنه و کفش حداقلی گزارش گردید. در مقابل، میزان سفتی پیچشی مفصل زانو در شرایط کفش رایج کمتر از شرایط پابرهنه و کفش حداقلی بود.
نتیجه گیری: این یافته ها بینش بیشتری در مورد آمادگی دوندگان به مکانیسم های مختلف آسیب به عنوان تابعی از کفش ارائه می کنند.

تاثیر تمرینات هوازی تداومی در بهبود سارکوپنی،تغییرات میوفیبریل‌ها و عملکرد ورزشی رت‌های سالمند مبتلا به آلزایمر

رقیه فخرپور

زمینه و هدف؛ سارکوپنی یک اختلال پیشرونده و عمومی عضله اسکلتی است که شامل از دست دادن سریع توده و عملکرد عضلانی است که با افزایش پیامدهای نامطلوب همراه است، با شیوع روزافزون بیماری آلزایمرو سارکوپنیا و همچنین مشکلات دریافت درمان های مؤثر، کشف درمان های جایگزین از طریق رویکردهای جدید ضروری است. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرینات هوازی تداومی بر بیماری سارکوپنیا، تغییرات میوفیبریل ها در عضله ی اسکلتی و عملکرد ورزشی در رت های سالمند مبتلا به آلزایمر بود تا تاثیر فعالیت بدنی بر کاهش بیماری سارکوپنیا و تغییرات میوفیبریل ها در عضله اسکلتی و عملکرد ورزشی در رت های سالمند مبتلا به آلزایمر سنجیده شود.
مواد و روش ها: در پژوهش حاضر،40 سر رت نژاد ویستار سالمند (11ماهه) با دامنه وزنی300 الی 350 گرم ، از مرکز انستیتو پاستور تهران تهیه و به آزمایشگاه منتقل شدند. رت ها به طور تصادفی در چهار گروه ده تایی شامل سالم کنترل، سالم تمرین، بیمار کنترل، بیمار تمرین تقسیم شدند. گروه تمرین در یک برنامه تمرینی هوازی تداومی شش هفته ای شرکت کردند. گروره بیمار در مدت زمان 14 روز با تزریق اسکوپولامین که به صورت داخل صفاقی انجام شد، به آلزایمر مبتلا شدند و پس از حصول اطمینان از القای آلزایمر با استفاده از تست تشخیص شیء جدید، گروه تمرین در یک برنامه تمرینی هوازی تداومی شش هفته ای شرکت کردند. قبل و بعد از شروع دوره تزریق و تمرین، داده های مربوط به اندازه گیری متغیرها جمع آوری شدند و تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار spss، قبل از تجزیه و تحلیل آماری، همه متغیرها از نظر نرمال بودن و همگنی واریانس به ترتیب با استفاده از آزمون کولموگروف اسمیرنوف و لون بررسی شدند. برای بررسی اختلافات بین گروه های مورد مطالعه از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه (ANOVA) و آزمون تعقیبی توکی استفاده گردید.
نتایج: براساس نتایج بعد از شش هفته تمرینات هوازی تداومی با توجه به اندازه گیری اجزای بافتی در عضله سولئوس و EDL رت های گروه سالم تحت تمرین افزایش جزئی در وسعت پارانشیم بافتی و قطر فیبرهای عضلانی را در مقایسه با گروه شاهد سالم نشان داد، لکن این تغییرات معنی دار نبود. کمی سازی وسعت اجزای بافتی در عضله سولئوس و EDL رت های مورد مطالعه، کاهش معنی دار پارانشیم عضلانی و همچنین کاهش قابل توجه میانگین قطر فیبرهای عضلانی را در گروه بیمار نسبت به گروه شاهد سالم نشان داد (01/0>p). بروز ادم میان بافتی و توسعه بافت همبند نیز در عضله سولئوس گروه بیمار در مقایسه با گروه شاهد سالم مشاهده شد به ترتیب 001/0>p و 01/0>p. این تغییرات آتروفیک به طور قابل توجهی با انجام تمرین بدنی مهار شد. مساحت پارانشیم عضلانی و میانگین قطر فیبر های عضله سولئوس و EDL در موش های گروه بیمار تحت تمرین در مقایسه با موش های گروه بیمار به طور معنی داری افزایش بافت (05/0>p) و میزان ادم بافتی و وجود بافت همبند کاهش معنی داری را نشان داد (به ترتیب 01/0>p و 05/0>p. لازم به ذکر است، انجام تمرینات در گروه بیمار هرگز نتوانست تغییرات بافتی ایجادشده در عضله سولئوس و EDL موش ها را تا حد طبیعی خود بهبود بخشد و از لحاظ پارامترهای مورد بررسی آسیب، همواره بین گروه بیمار تحت تمرین و شاهد سالم تفاوت معنی دار برقرار بود (05/0>p). نتایج نشان داد که تمرینات هوازی تداومی اثرات مثبتی بر پیشرفت بیماری رت های سالمند مبتلا به آلزایمر دارد.

تاثیر مصرف حاد مکمل سیترولین مالات بر عملکرد جسمانی اختصاصی فوتبالیست های حرفه ای.

شیما مجتهدی

سیترولین مالات اخیراً به عنوان یک مکمل نیروزای بالقوه برای عملکرد ورزش های با شدت بالا و همچنین بازیابی عملکرد عضلانی معرفی شده است. هدف از مطالعه حاضر تاثیر مصرف حاد مکمل سیترولین مالات بر عملکرد جسمانی فوتبالیست های حرفه ای بود. 20 فوتبالیست به ترتیب با میانگین سنی و وزنی 6/2± 5/ 22سال، 3/4 ± 4/68 کیلوگرم ، 60 دقیقه قبل از شروع آزمون دویدن متناوب یویوی سطح یک، 10 گرم سیترولین مالات یا دارونما مصرف نمودند. توان عضلانی با استفاده از تست حداکثر پرش ارتفاع و حداکثر سرعت با استفاده از آزمون 30 متر سرعت سنجیده شد. نتایج آزمون تی مستقل نشان داد مصرف حاد سیترولین مالات تفاوت معنی داری بر میانگین مسافت طی شده در آزمون یویو و نتایج سایر آزمون ها در مقایسه با دارونما نداشت. تنها تفاوت معنی دار پایین تر بودن میانگین ضربان قلب گروه مکمل در مقایسه با دارونما بود. احتمال می رود عدم تغییرات معنی دار به دلیل سطح آمادگی جسمانی بالای بازیکنان مورد مطالعه در تحقیق حاضر باشد. همچنین شاید تغییر دوز مصرفی بتواند نتایج متفاوتی را نشان دهد.

مقایسه اثر توجه درونی و بیرونی به آزمون دراندازه‌گیری ثبات ناحیه مرکزی بدن

هومن مینونژاد

مقدمه و هدف: یکی از فاکتورهای سنجش ثبات ناحیه مرکزی بدن، سنجش استقامت آن است که توسط تست مکگیل انجام می شود. تحقیقات نشان داده اند که تغییر در رویکرد توجه در طی انجام فعالیت، موجب تغییراتی در فعالیت الکتریکی عضلات و همچنین تغییر در کیفیت انجام آن حرکت می شود، حال هدف از این تحقیق آن است که تغییر در رویکرد توجه می تواند اندازه گیری حاصل از سنجش ثبات ناحیه مرکزی بدن را دچار تغییرات کند یا خیر. روش شناسی: 22نفر از افراد غیرورزشکار(میانگین سن: 1.30±25 و میانگین شاخص توده بدنی: 1.61± 22.97 )در سه روز متوالی مورد سنجش ثبات ناحیه مرکزی بدن توسط تست مکگیل قرار گرفتند، افراد به سه گروه تقسیم و هرگروه در هرروز با رویکرد متفاوتی از توجه(درونی، بیرونی، بدون تاکید بر توجه) این تست را انجام میدادند. یافته ها: نتایج آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری های مکرر نشان داد بین میانگین ثبات ناحیه مرکزی سه مرحله پژوهش تفاوت آماری معنی داری وجود دارد که میانگین ثبات مرکزی مرحله توجه بیرونی بصورت معنی داری بیشتر از میانگین مرحله پیش آزمون بود. نتیجه گیری: رویکرد توجه می تواند اندازه گیری ثبات ناحیه مرکزی بدن را دچار تغییرات کند به این صورت که اتخاذ رویکرد توجه بیرونی در طی انجام آزمون، میانگین ثبات مرکزی بدن بیشتری را ثبت کرد.

مقایسه اثر تمرینات عصبی عضلانی با و بدون نظارت بر ثبات مرکزی، حس عمقی و درد زنان مبتلا به کمر درد مزمن غیر اختصاصی

علی باقر نظریان

مقدمه و هدف: هدف از این تحقیق، تأثیر 8 هفته تمرینات عصبی عضلانی بر ثبات مرکزی، حس عمقی و میزان درد زنان خانه دار مبتلا به کمر درد مزمن غیر اختصاصی می باشد.
روش شناسی: 30 نفر از زنان خانه دار مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی (60-30 سال)، به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه، تجربی 1 با سن (4/10±46)، قد (8/7±154/7) و وزن (6/2±74/8)، تجربی 2: سن (9/1±40/7)، قد (5/9±161/9) و وزن (7/5±65/3) و کنترل با سن (10/3±46/4)، قد (8/7±155/1) و وزن (10±69/4) قرار گرفتند. برای ارزیابی درد و حس عمقی تنه و ثبات مرکزی، مقیاس دیداری (VAS)، گونیامتر، آزمون مک گیل و بیرینگ سورنسن استفاده شد. برای تحلیل داده ها از آزمون های تحلیل واریانس، استفاده شد.
نتایج: نتایج نشان داد درد در دو گروه تجربی 1 و گروه تجربی 2 نسبت به گروه کنترل به طور معنی دار کاهش یافت(P≤0.05)، و همچنین حس عمقی و ثبات مرکزی در هر دو گروه تجربی نسبت به گروه کنترل به طور معنی داری افزایش یافت(P≤0.05).
بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق، پیشنهاد می شود این تمرینات به دلیل صرف حداقل هزینه، زمان و مکان، مورد توجه و اجرای افراد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی مورد توجه قرار گیرند.

تاثیر پروپولیس بر نشانگرهای فشار اکسایشی در موش‌های ماده تحت تمرین مقاومتی و مصرف تستوسترون انانتات

ساناز میرزایان شانجانی

تستوسترون انانتات باعث افزایش رشد عضلانی و عملکرد ورزشی می شود اما با فشار اکسایشی و آسیب بافت ها همراه است. این مطالعه تاثیر پروپولیس بر نشانگرهای فشار اکسایشی ناشی از تستوسترون انانتات در بافت کلیه موش های صحرایی ماده ویستار تحت تمرین مقاومتی را بررسی کرد. 22 موش صحرایی ماده با سن ۸ هفته و وزن 208.22±14.17 گرم به سه گروه تقسیم شدند: 1) تمرین مقاومتی+دارونما (n=6)، 2) تمرین مقاومتی+تستوسترون انانتات (n=8)، 3) تمرین مقاومتی+تستوسترون انانتات+پروپولیس (n=8). موش ها تحت پروتکل تمرین مقاومتی 8 هفته ای (پنج روز در هفته) قرار گرفتند. تستوسترون انانتات با دوز 20 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن تزریق و پروپولیس با دوز 400 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن گاواژ شد (سه بار در هفته). سطوح سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) و مالون دی آلدئید (MDA) با اسپکتروفتومتری اندازه گیری شدند. تحلیل واریانس یکراهه و آزمون بونفرونی برای مقایسه گروه ها استفاده شد. نتایج نشان داد که تستوسترون انانتات باعث کاهش GPX و SOD و افزایش MDA می شود. پروپولیس منجر به کاهش نسبی این نشانگرهای فشار اکسایشی شد و اثرات آنتی اکسیدانی آن را نشان داد.

بررسی ثبات، عملکرد و کیفیت عملکرد کمربند شانه‌ای کراسفیت‌کاران با و بدون عدم تقارن کتف

مجتبی ابراهیمی ورکیانی

چکیده

مقدمه: کتف از اجزای کلیدی کمربند شانه ای محسوب میشود که اجازه ی حرکت، عملکرد و انتقال نیرو از بازو ها به تنه را فراهم میکند. عدم تقارن کتف از اختلالات در موقعیت قرارگیری کتف است که میتواند بر کیفیت عملکرد اندام فوقانی تاثیر گذار باشد. این اختلال شایع، در ورزشکاران مشاهده میشود. هدف از انجام مطالعه ی حاضر بررسی تعادل، کیفیت عملکرد و فعالیت کمربند شانه ای کراسفیت کاران با و بدون عدم تقارن کتف است تا میزان تاثیرگذاری عدم تقارن کتف در این گروه از ورزشکاران با توجه به تست های عملکردی مشخص شود.

روش پژوهش: 60 کراسفیت کار مرد مورد مطالعه قرار گرفتند که از این تعداد 16 نفر در گروه عدم تقارن کتف و 22 نفر گروه بدون عدم تقارن قرار گرفتند و سایرین از مطالعه حذف شدند (به دلیل نداشتن معیار های ورود). رده ی سنی 20 تا 30 سال و حداقل سابقه ی ورزش کراسفیت 1 سال بود. گروه بدون تقارن کتف توسط پرسش نامه های نرودیک، پرسش نامه ی بررسی کیفیت عملکرد دست و شانه و بازو، تست دیویس، تست لغزش جانبی استخوان کتف ، تست تعادل Y مورد بررسی قرار گرفتند. مطالعه از نوع کاربردی و از آزمون های آماری مورد استفاده شاپیروویلک و من ویتنی یو با سطح معنی داری (p<0/05) بود.

یافته: نتایج تست شاپیروویلک توزیع غیر طبیعی داده ها را نشان داد (000/0). در ادامه آزمون آماری من ویتنی یو برای تست تعادل Y چپ) 416/0 (p= ، راست (404/0 (p= ، دیویس ) 341/0 (p=، دش (651/0 (p= نتایج معنی داری نشان نداد.

نتیجه گیری: مطالعه ی حاضر نشان داد که با وجودعدم تقارن کتف در آزمودنی ها تفاوتی در کیفیت عملکرد و کیفیت فعالیت و تعادل نسبت به گروه کنترل یافت نشد. بنابراین به نظر میرسد که با وجود عوارض ناشی از عدم تقارن کتف، تمرینات ورزشی همچون کراسفیت احتمالا میتواند اثر عوارض را کاهش دهد و یا از آن جلوگیری بعمل آورد.

تاثیر روش بازآموزی راه رفتن بر درد و نیروی عکس العمل زمین در دوندگان دارای سندرم درد کشککی_رانی

الهه امیدوار

اصلاح الگوی حرکت بوسیله بازآموزی راه رفتن روشی مناسب در پیشگیری و درمان درد کشککی رانی می باشد که جهت ثبات مفصل زانو ارائه می شود. هدف از انجام این پژوهش، تاثیر رویکرد بازآموزی راه رفتن بوسیله بازخورد کلامی بر درد و اوج نیروی عکس العمل زمین در دوندگان دارای درد کشککی رانی بود. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و روش مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون_پس آزمون بود. نمونه آماری این پژوهش را 20 دونده دارای سندرم درد کشککی رانی که توسط پزشک فیزیوتراپ با استفاده از تست کلارک شناسایی شده بودند تشکیل دادند و بصورت تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایشی قرار گرفتند. گروه آزمایش هشت هفته و در هفته سه جلسه دویدن را به همراه پروتکل بازآموزی راه رفتن بوسیله بازخورد کلامی از سوی محقق اجرا کردند درحالیکه گروه کنترل بدون دریافت هیچ گونه مداخله ای به تمرین خود ادامه دادند. متغیرهای مورد مطالعه در این پژوهش عامل درد و اوج نیروی عمودی عکس العمل زمین بود که به ترتیب با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری و نیروسنج برتک با فرکانس نمونه برداری 1000 هرتز در هر دو مرحله پیش و پس آزمون ثبت شد. نتایج آزمون ترکیبی تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر نشان داد که، اثر تعاملی زمان بر گروه معنی دار بوده و پروتکل بازآموزی راه رفتن بوسیله بازخورد کلامی منجر به کاهش درد (000/0=P) و اوج نیروی عمودی عکس العمل زمین در گروه آزمایشی شد (003/0=P). وجود تفاوت در متغیرهای درد و اوج نیروی عکس العمل زمین حین دویدن، مؤید نیاز به استفاده از استراتژی های متفاوت در تمرین ورزشکاران می باشد. لذا، پیشنهاد می شود مربیان برای اصلاح الگوی حرکت حین دویدن، در تمرینات بازتوانی و تخصصی، نگاه ویژه ای بر رویکرد بازآموزی راه رفتن به وسیله بازخورد کلامی داشته باشند.

بررسی رابطه بین شاخص درک فشار و درصدهای مختلف یک تکرار بیشینه حرکت پرس‌سینه در ورزشکاران نابینا

محمد فشی

مقدمه: ارزیابی مستقیم یک تکرار بیشینه (1RM) ورزشکاران نابینا به دلیل محدودیت های بینایی و خطرات مرتبط با آن چالش برانگیز است. به همین دلیل، شاخص درک فشار (RPE) به عنوان روشی ایمن تر و غیرمستقیم پیشنهاد شده است. هدف این مطالعه بررسی رابطه بین شاخص درک فشار و درصدهای مختلف 1RM در حرکت پرس سینه ورزشکاران نابینا بود.

روش پژوهش: در این مطالعه نیمه تجربی، ۴۳ ورزشکار نخبه نابینا (میانگین سنی 2/27 ± 5/5 سال؛ شاخص توده بدنی 5/25 ± 4/2 کیلوگرم بر مترمربع) در چهار رشته ورزشی (گلبال، فوتبال، دوومیدانی و شنا) در دسته های B1، B2 و B3 شرکت کردند. ابتدا 1RM برای هر ورزشکار به روش استاندارد ارزیابی شد و سپس شاخص RPE در درصدهای 40 تا 90 درصد 1RM با استفاده از مقیاس CR-10 تعیین گردید.

یافته ها: نتایج نشان داد که همبستگی مثبت و معناداری (r = 0.89) بین RPE و درصدهای مختلف 1RM وجود دارد. میانگین نمرات RPE در 40 درصد 1RM برابر 16/3، 50 درصد 13/4، 60 درصد 32/5، 70 درصد 85/6، 80 درصد 04/8 و در 90 درصد 05/9 بود.

نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که RPE می تواند به عنوان ابزاری ایمن و قابل اعتماد در برنامه ریزی تمرینات مقاومتی برای ورزشکاران نابینا، در کنار 1RM استفاده شود.

تاثیر دهان شویه محلول کربوهیدراتی بر عملکرد جسمانی فوتبالیست‌های تمرین کرده

علی شاه حسینی

هدف: از روش هایی که به منظور بهبود عملکرد ورزشی استفاده می شود، استفاده از غرغره کردن محلول کربوهیدراتی است. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر دهان شویه محلول کربوهیدراتی بر عملکرد اختصاصی فوتبالیست های تمرین کرده می باشد.
روش شناسی: 18 بازیکن فوتبال حرفه ای (2 ± 22 سال) در حالت ناشتا پس از هشت ساعت خواب شبانه به صورت متقاطع تصادفی در دو گروه دهان شویه کربوهیدرات و دارونما قرار گرفتند. در طول دو جلسه آزمون اصلی، به ورزشکاران یک نوشیدنی کربوهیدراتی یا یک نوشیدنی بدون کالری (دارونما) با رنگ و طعم همسان برای شستشو در دهان در یک طرح متقاطع تصادفی دوسوکور ارائه شد. از بازیکنان خواسته شد تا محلول را به مدت 10-15 ثانیه در دهان خود غرغره و سپس آن را به داخل لیوان پلاستیکی برگردانند. عملکرد دوی سرعت، حداکثر پرش ارتفاع و آزمون آمادگی متناوب 15-30 ثانیه (30-15 IFT) از آزمودنی ها گرفته شد.
یافته ها: دهان شویه کربوهیدراتی باعث افزایش مسافت دویدن در آزمون 30-15 IFT گردید. در حالی که هیچ تفاوت معنی داری بین دو گروه در عملکرد آزمون سرعت 30 متر و حداکثر پرش عمودی مشاهده نشد.
نتیجه گیری: از اینرو، به آن دسته از بازیکنان فوتبال که قادر به نوشیدن محلول کربوهیدراتی نیستند به دلیل ناراحتی های گوارشی، توصیه می شود برای ارتقای عملکرد خود در جریان بازی از روش غرغره کردن کربوهیدرات استفاده نمایند.

اثر هشت هفته تمرینات (DNS) بر شاخص‌های عملکرد حرکتی و کینماتیکی راه رفتن در دانش آموز با ضعف کنترل کمری لگنی

منوچهر حیدری

زمینه و هدف: اختلال در کنترل کمری لگنی منجر به کاهش فعالیت عضلانی، کاهش انتقال نیرو در زنجیره حرکتی، و د ر نتیجه پتانسیل وقوع آسیب های اندام تحتانی را افزایش می دهد. هدف از این تحقیق بررسی هشت هفته تمرینات ثبات عصبی عضلانی پویا بر شاخص های عملکرد حرکتی، کینماتیکی راه رفتن و آسیب اندام تحتانی در دانش آموز با ضعف کنترل کمری لگنی بود. روش شناسی: 30 نفر از دانش آموزان دختر با میانگین سنی 75/0±65/16 سال، قد 11/4 ±80/161 سانتی متر، وزن 64/5 ± 70/62 کیلوگرم که دارای ضعف کنترل کمری لگنی بودند به صورت هدفمند انتخاب و به شکل تصادفی به دو گروه تجربی (15 نفر) و کنترل (15 نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی تمرینات ثبات عصبی عضلانی پویا را به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته برای مدت 60 دقیقه انجام دادند، در حالی که گروه کنترل مداخله ای را دریافت نکردند. برای ارزیابی کنترل کمری-لگنی از دستگاه بایوفیدبک پرشر، تعادل ایستا از تست لک لک، تعادل پویا آزمون Y، خطای فرود با آزمون سیستم امتیازدهی خطای فرود، عملکرد حرکتی اندام تحتانی از آزمون (تست پرش تک پایی، پرش لی 3 تایی، آزمون پرش لی 6 متر در زمان، آزمون پرش لی متقاطع) استفاده گردید یافته ها: مطالعه حاضر، اثر تمرینات ثبات عصبی عضلانی پویا بر شاخص های عملکرد حرکتی011/0، کینماتیکی راه رفتن001/0 و آسیب اندام تحتانی 012/0را معنادار نشان داد((0/05< P).

تاثیریک دوره تمرین تناوبی شدید مادری بر بیان ژن PGC1α و SIRT1 عضله اسکلتی نسل اول موش هایی صحرائی

هادی حبیبی

تاثیر فعالیت بدنی مادر بر سلامت فرزندان و تغیر فنوتیپ فرزندان در اثر ورزش یکی از موضوعات نوین فیزیولوژی ورزشی در سال های اخیر بوده که مورد توجه بسیاری قرار گرفته است. بنابراین، هدف از این پژوهش تعیین تاثیر یک دوره تمرین تناوبی شدید مادری بر بیان ژن های PGC1α و SIRT1 عضله اسکلتی نسل اول موش های صحرائی بود. 24 سر رت نژاد ویستار 8 هفته ای پس از آشنایی با محیط در سه گروه کنترل مادری، گروه مادری تمرین پیش از بارداری و گروه مادری تمرین پیش و در حین بارداری تقسیم شدند. تمرین پیش از بارداری مدت 6 هفته و تمرین در حین بارداری 3 هفته طول کشید. تمرین شامل دویدن روی تردمیل بود. تمرین شامل 5 روز و هر روز 1 دقیقه با شدت 85 الی 100 درصد vo2peak و شیب 10 درجه و دو دقیقه استراحت بین وهله ها با 65 درصد vo2 peak و شیب صفر بود و گروه کنترل در این مدت بی تحرک بودند. تعداد وهله ها از 10وهله شروع شد و بر اساس اصل اضافه بار افزایش داشت. پس از پایان دوره تمرین و به دنیا آمدن فرزندان، فرزندان نر بر اساس گروه مادران خود تقسیم بندی شدند و میزان بیان ژن های PGC1 و SIRT1 در عضله آن ها در ده هفتگی مورد ارزیابی قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از ANOVA و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد.
نتایج نشان داد که بعد از دوره ی 6 هفته ای تمرین HIIT، گروه تمرین پیش از بارداری و گروه تمرین پیش و حین بارداری در سرعت و مسافت در تست عملکردی با گروه کنترل اختلاف معنی دار داشتند (05/0 ˂P). همچنین بعد از تولد توله ها بین گروه ها در بیان ژن PGC1α و SIRT1 تفاوت معنی داری وجود داشت. که این تفاوت بین دو گروه تمرین پیش از بارداری و تمرین پیش از بارداری و حین بارداری با گروه کنترل معنی دار بود (05/0 ˂P). به نظر می رسد ورزش مادری در پیش از بارداری و در دوران بارداری باعث تغییر ژنوتیپ میتوکندریایی فرزندان می شود که تاثیر آن در پیش و هنگام بارداری نسبت به پیش از بارداری به تنهایی بر بیان ژن های میتوکندریایی مثل PGC1α و SIRT1 بیشتر است.

تاثیر آنی اصلاح الگو کینماتیک دویدن با استفاده از الگو Pose بر عوامل کینماتیکی مرتبط با درد کشککی رانی در دوندگان

امیر لطافتکار

مقدمه: درد کشککی رانی یکی از شایع ترین مشکلات ارتوپدی زانو در دوندگان می باشد.الگویPose یک برنامه آموزشی راه رفتن مبتنی بر مربی است که هدف آن اصلاح راه رفتن برای کاهش خطر آسیب است. بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر آنی اصلاح الگوی کینماتیک دویدن با استفاده از الگو Pose بر عوامل کینماتیکی مرتبط با درد کشککی رانی در دوندگان است.
مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع کارآزمایی میدانی می باشد که 40 دونده سالم (با میانگین سنی 5/7±6/25) در دو گروه کنترل(20نفر) و گروه باز آموزی راه رفتن با روشPose (20 نفر) قرار گرفت. به مدت 30 دقیقه بازآموزی دویدن آموزش داده شد و متغیرهای کینماتیک اندام تحتانی شامل زاویه تنه، زاویه افتادگی لگن در سمت مخالف، والگوس داینامیک زانو، زاویه فلکشن زانو، زاویه دورسی فلکشن مچ پا قبل و بعد از مداخله Pose ثبت گردید. جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات از نرم افزارSPSS20 استفاده شد.
یافته ها: نتایج تحلیل آماری نشان داد که استفاده از الگوی Pose می تواند سبب بهبود الگوی کینماتیک دویدن شود، به طوری که در گروه مداخله زاویه تنه در سمت راست (P<0.01) با اندازه اثر 656/0، زاویه افتادگی لگن در سمت مخالف (P<0.01)با اندازه اثر 737/0، والگوس داینامیک زانو در سمت چپ (P<0.02)با اندازه اثر 428/0 و در سمت راست (P<0.01)با اندازه اثر 583/0 و زاویه حداکثر فلکشن زانو در در سمت چپ (P<0.01)با اندازه اثر 746/0 و در سمت راست (P<0.01)با اندازه اثر 600/0 می باشد.
نتیجه گیری: طبق یافته ها بازآموزی الگوی دویدن به روشPose به صورت بازخورد آنی می تواند بر کینماتیک دوبعدی مفاصل کمربند لگنی و زانو تاثیرگذار بوده و سبب بهبود عملکرد آنها شود.
واژه های کلیدی: کینماتیک، دویدن، الگو Pose، درد کشککی رانی.

مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات مقاومتی سنتی و TRX بر عملکرد فوتبالیست-های مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی

علی کشتی ارای

مقدمه و هدف: کمردرد یکی از شایعترین اختلالات اسکلتی – عضلانی است. از انجا که تحمل وزن برای افراد مبتلا به کمردرد دشوار است، درمانی که بتواند در عین تحمل وزن بدون درد تقویت عضلات ناحیه کمری را به دنبال داشته ، بسیار مورد توجه است. لذا هدف انجام این پژوهش مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات مقاومتی سنتی و TRX بر عملکرد افراد دارای کمردرد مزمن غیراختصاصی بود.
روش بررسی: 45 فوتبالیست 20 تا 30 ساله دارای کمردرد مزمن به صورت هدفمند انتخاب و در 3 گروه، تمرینات TRX، تمرینات سنتی و گروه کنترل هر یک به تعداد 15 نفر قرار گرفتند. قبل و بعد از دوره تمرینی متغیر عملکرد توسط آزمون مربع، و استقامت تنه توسط آزمون های مگیل ارزیابی گردید. در ادامه آزمودنی های گروه های تجربی تمرینات مربوط به خود را به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه 45 دقیقه ای انجام دادند، درحالیکه گروه کنترل بدون تمرین تخصصی کمردرد روند تحقیق را سپری کردند. جهت تحلیل استنباطی داده ها از روش آماری تحلیل واریانس اندازه های تکراری استفاده گردید.
یافته ها: در مقایسه درون گروهی، در هر دو گروه تمرینات سنتی و TRX بر عملکرد اثر معنی داری مشاهده شد ولی در گروه کنترل تفاوت معنی دار مشاهده نشد. یافته ها نشان داد، در مقایسه بین گروهی بین گروه های مداخله نسبت به کنترل و بین دو گروه مداخله، تفاوت معنی داری در متغیره عملکرد و استقامت عضلات تنه مشاهده شد، به طوریکه گروه تمرینات TRX نسبت به تمرینات سنتی تأثیر و اندازه اثر بیشتری داشت.
نتیجه گیری: به طور کلی نتایج تحقیق حاضر نشان داد که برنامه تمرینات TRX نسبت به تمرینات مقاومتی سنتی، در بهبود عملکرد تأثیر معنی داری دارد.

تاثیر تمرینات کششی و پیلاتس بر درد، ناتوانی، فعالیت الکتریکی عضلات مرکزی زنان دارای کمردرد

سیدصدرالدین شجاع الدین

کمردرد مسئله مهمی است و هدف از تحقیق مقایسه 8 هفته تمرین کششی و ترکیبی با پیلاتس بر درد، ناتوانی و فعالیت الکتریکی عضلات مرکزی منتخب در زنان دارای کمردرد مزمن غیراختصاصی است. تحقیق حاضر از نوع کارآزمایی بالینی نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل می باشد. 30 زن 20-35 ساله دارای کمردرد انتخاب و بصورت تصادفی در سه گروه 10 نفره قرار گرفتند. میزان درد با پرسشنامه ارزیابی دیداری درد، ناتوانی با پرسشنامه ناتوانی رولند و موریس و فعالیت الکتریکی عضلات منتخب با دستگاه الکترومایوگرافی ارزیابی گردیدند؛ گروه های تجربی تمرینات ویژه خود را به مدت 8 هفته انجام دادند، گروه کنترل طی این مدت به فعالیت روزمره قبلی خود پرداختند. هردو پروتکل بر کاهش درد، ناتوانی و افزایش فعالیت الکتریکی عضلانی موثر بود. گروه های مداخله در پس آزمون با گروه کنترل تفاوت معناداری دارد، این تفاوت بین دو گروه مداخله معنادار نبود. نتایج نشان دهنده اثر بیشتر تمرین ترکیبی نسبت به تمرین کششی به تنهایی بود. براساس نتایج، تمرینات کششی و ترکیبی در کاهش درد، ناتوانی و افزایش فعالیت الکتریکی عضلات مرکزی در افراد دارای کمردرد مزمن غیراختصاصی موثر است. پیشنهاد می شود برای بهبود کمردرد مزمن غیراختصاصی از این تمرینات استفاده شود.

مقایسه تأثیرات دو پروتکل تمرینات تناوبی با شدت بالا دویدن و تخصصی ورزشی بر عملکرد و سازگاری متابولیک کشتی‌گیران مرد جوان

حمید آقاعلینژاد

مقدمه و هدف: عملکرد مطلوب خواست نهایی ورزشکاران میباشد، هدف پژوهش مقایسه تأثیرات پروتکل های مختلف تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر عملکرد ورزشی و سازگاری متابولیک بود.
روش: 30 آزمودنی به چهار گروه تقسیم شدند: گروه تمرین دویدن با شدت بالا (HIITRUN)، تخصصی ورزش با شدت بالا (HIITSPORT)، تمرین ترکیبی (HIITSPORT+RUN) و کنترل.
شاخص های مورد اندازه گیری شامل: حداکثر سرعت دویدن در آزمون 30-15(VIFT)، حداکثر اکسیژن مصرفی، شاخص و پرتاب های تست تخصصی کشتی (SWFT)، شاخص خستگی و لاکتات بیشینه می باشد. مقایسه بین متغیرهای وابسته با استفاده از تحلیل واریانس دوطرفه (گروه و زمان) با اندازه گیری های مکرر انجام شد.
یافته ها: تغیر معنی داری در (VIFT) و VO2max در HIITSPORT+RUN (P<0.05) و HIITRUN (P<0.05) در مقایسه با پیش از تمرین کنترل و HIITSPORT مشاهده شد. شاخص خستگی در HIITSPORRT+RUN و HIITRUN کاهش معنی داری نسبت به پیش از تمرین با بقیه گروه ها داشت. HIITSPORT+RUN (P<0.05) بیشترین بهبودها را در شاخص SWFT نسبت به HIITRUN و HIITSPORT نشان داد، و تعامل زمان-گروه برتری آن را تأیید کرد. سطح لاکتات پس از تمرین در HIITSPORT+RUN (P<0.05) نسبت به HIITRUN پایین تر بود، اما در تعامل بین زمان-گروه تفاوتی دیده نشد (P<0.05). تفاوت در سطوح لاکتات بیشینه پیش و پس از تمرین در HIITSPORT+RUN (P<0.05) نسبت به HIITRUN کمتر بود. HIITSPORT+RUN (P<0.05) نسبت به قبل از تمرین عمکلرد بهتری در (SWFT) داشت. شاخص خستگی در تمام گروه های تمرینی به جز کنترل کاهش یافت (P<0.05). نتایج: HIIT ترکیب شده از تمرینات مخصوص ورزشی و دویدن مؤثرترین روش برای بهبود عملکرد کشتی گیران و سازگاری متابولیکی است.

اثر یک دوره تمرینPNF با و بدون رهاسازی مایوفاشیال بر انعطاف پذیری عضله همسترینگ، دامنه حرکتی مفصل ران و عملکرد مفاصل زانو و ران

محمدعلی سلیمان فلاح

انعطاف پذیری همسترینگ نقش حیاتی در بهبود عملکرد ووشوکاران دارد و می تواند شانس موفقیت آنها را در سطوح ملی و بین المللی افزایش دهد.
هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر یک دوره تمرینPNF با و بدون رهاسازی مایوفاشیال بر انعطاف پذیری عضله همسترینگ، دامنه حرکتی و عملکرد مفاصل زانو و ران پسران ووشوکار بود.
روش شناسی: نمونه آماری این پژوهش را 36 ووشوکار با محدوده سنی 18 تا 38 سال تشکیل دادند که بصورت هدفمند و تصادفی به سه گروه 12 نفری شامل تمرین کششیPNF با و بدون رهاسازی و گروه کنترل تقسیم شدند که به مدت شش هفته پروتکل تمرین را کامل نمودند. ارزیابی انعطاف همسترینگ با تستAKE 90-90 ، دامنه حرکتی فلکشن ران با گونیامتر و عملکرد مفاصل زانو و ران با تست پرش سارجنت انجام شد.
یافته ها: نتایج تحلیل آماری با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر نشان داد که اثر کششPNF با رهاسازی بر انعطاف عضله همسترینگ معنی دار بود(05/0=α). ولی بطور کلی با مقایسه اثر کششPNF بین گروه های با و بدون رهاسازی بر انعطاف عضله همسترینگ و دامنه حرکتی فلکشن ران تفاوت معنی داری وجود نداشت(05/0P˃). همچنین مقایسه اثر کششPNF بین گروه های با و بدون رهاسازی بر دامنه حرکتی مفصل ران و عملکرد مفاصل زانو و ران نیز معنادار نبود.
نتیجه گیری: با استناد به نتایج حاصل، می توان به ووشوکاران توصیه نمود که از کششPNF با رهاسازی مایوفاشیال برای افزایش انعطاف عضله همسترینگ استفاده نمایند.

اثر تمرین هوازی به همراه مصرف سبوس برنج بر سطوح سرمی برخی از شاخص‌های التهابی مردان دارای اضافه وزن

شهرام غلامرضایی دارسرا

تمرینات ورزشی و سبوس برنج دارای اثرات ضد التهابی می باشند. با این حال، تاثیر مصرف همزمان این دو بر عوامل التهابی نامشخص می باشد. لذا، پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر تمرین هوازی و مصرف سبوس برنج بر سطوح برخی از عوامل التهابی در مردان دارای اضافه وزن اجرا گردید. 60 مرد دارای اضافه وزن به صورت تصادفی به چهار گروه 15 نفره کنترل، سبوس برنج، تمرین هوازی و تمرین+سبوس برنج تقسیم شدند. تمرین هوازی پیشرونده با شدت 60-75 درصد ضربان قلب بیشینه، 20- 35 دقیقه، به مدت 8 هفته و 3 جلسه در هر هفته اجرا گردید. سبوس برنج نیز به میزان 10 گرم و دو بار در روز (قبل از صبحانه و قبل از خواب) مصرف شد. قبل و بعد از اتمام مداخلات، نمونه های خونی گرفته شد و سطوح سرمی CRP، IL-6 و TNFα به روش الایزا اندازه گیری شد. از آزمون تحلیل کوواریانس با آزمون تعقیبی بونفرونی برای تفسیر داده ها استفاده شد. کاهش معنادار سطوح TNFα، CRP و IL-6 در گروه های تمرین هوازی و تمرین+سبوس برنج در مقایسه با گروه های کنترل و سبوس برنج مشاهده شد (05/0>p). کاهش CRP و TNFα با مصرف سبوس برنج نسبت به گروه کنترل نیز معنادار بود (001/0>p). علاوه بر این، کاهش IL-6 (002/0=p) و TNFα (001/0>p) در گروه تمرین+سبوس برنج نسبت به گروه تمرین معنادار بود. بنابراین یافته ها تایید کننده اثرات ضدالتهابی تمرین هوازی و مصرف سبوس برنج به تنهایی بودند و اثر هم افزایی مکمل سبوس برنج و تمرین هوازی نیز مشاهده شد.

تاثیر شش هفته تمرینات اغتشاشی اندام فوقانی بر قدرت اکسنتریک چرخش دهنده خارجی شانه و میزان چرخش بالایی کتف والیبالیست های مستعد آسیب اندام فوقانی

ابراهیم سلطان آبادی

ایمبالانس های عضلانی در شانه به صورت ضعف در عضلات چرخش دهنده خارجی نسبت به چرخش دهنده های داخلی است که ضعف چرخش دهنده های خارجی از ریسک فاکتورهای آسیب شانه والیبالیست ها می باشند. بدحرکتی کتف می تواند به دلیل ایمبالاس عضلات ثبات دهنده کتفی ایجاد شده که با هماهنگی عضلات بهبود می یابد. هدف از انجام این تحقیق بررسی تاثیر تمرینات اغتشاشی بر قدرت اکسنتریک چرخش دهنده های خارجی و کینماتیک کتف می باشد.24 مرد والیبالیست با نمره کمتر از 30 در آزمون سیکوئیست در این تحقیق شرکت کردند که به صورت تصادفی به دوگروه 12 نفری تجربی و کنترل تقسیم شدند .قدرت اکسنتریک چرخش دهنده های خارجی با استفاده از دستگاه ایزوکنیتیک با سرعت 120 درجه بر ثانیه اندازه گیری شد. چرخش بالایی کتف نیز با شیب سنج دوگانه در زوایای°45، °90، °135و انتهای دامنه حرکتی آبداکشن شانه اندازه گیری شد. تغییرات میانگین با استفاده از آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر بررسی شد. در مقایسه دو گروه تجربی و کنترل اختلاف معناداری در قدرت اکسنتریک چرخش دهنده خارجی شانه مشاهده شد(P=0.032). در بررسی چرخش بالایی کتف فقط در زاویه °135 اختلاف معنادار وجود داشت(P=0.048). در زوایای دیگر اختلاف معناداری بین دو گروه مشاهد نشد( زاویه °45 P=0.497، زاویه °90 P=0.254، انتهای دامنه حرکتی P=0.350).نتایج بیانگر تاثیر مثبت تمرینات اغتشاشی بر قدرت اکسنتریک چرخش دهنده های خارجی و چرخش بالایی کتف در حرکت آبداکشن بازو بود ؛ بنابراین می توان به مربیان و بازیکنان والیبال توصیه نمود که برای افزایش عملکرد و پیشگیری از آسیب های شانه این تمرینات را به برنامه های تمرینی خود اضافه کنند.

مقایسه میزان اثربخشی هشت هفته تمرینات فال پروف و تمرینات ترکیبی بر ترکیب بدن، تعادل، انعطاف پذیری، قدرت و استقامت قلبی عروقی زنان سالمند

الهام وسدی

زمینه و هدف: ضعف آمادگی جسمانی از جمله عوامل کاهش کیفیت زندگی، بیماری و آسیب دیدگی سالمندان به شمار می رود. لذا پژوهش حاضر با هدف مقایسه میزان اثربخشی هشت هفته تمرینات فال پروف و تمرینات ترکیبی بر ترکیب بدن، تعادل، انعطاف پذیری، قدرت و استقامت قلبی سالمندان زن شهر مشهد انجام شد.
روش شناسی: آزمودنی ها شامل 45 زن سالمند بود، که به صورت تصادفی در سه گروه کنترل، تمرینات ترکیبی و تمرینات فال پروف تقسیم شدند. از همه گروه ها پیش آزمون و پس آزمون به عمل آمد، که شامل سنجش برخی فاکتورهای آمادگی جسمانی بود. سپس گروه های تجربی به مدت هشت هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه به مدت 60 دقیقه به انجام برنامه تمرینی پرداختند و در این مدت گروه کنترل فعالیت های روزمره خود را دنبال کردند.
نتایج: در مطالعه حاضر نشان داده شد که یک دوره تمرینات ترکیبی و فال پروف باعث افزایش معنی دار در بهبود قدرت (001/0P= و 001/0P=)، ترکیب بدن (003/0P= و 001/0P=)، تعادل ایستا (04/0P= و 001/0P=)، تعادل پویا (001/0P= و 001/0P=)، انعطاف پذیری (01/0P= و 001/0P=) و استقامت قلبی عروقی (001/0P= و 001/0P=) در سالمندان می شود و تاثیرگذاری تمرینات ترکیبی در قدرت عضلانی بیشتر از تمرینات فال پروف بود (04/0P=). همچنین در تعادل ایستا و انعطاف پذیری تاثیرگذاری تمرینات فال پروف بیشتر از تمرینات ترکیبی بود (08/0P= و 004/0P=).
نتیجه گیری: بر اساس یافته های این تحقیق بنظر می رسد، هر دو پروتکل تمرینی بکار رفته، می تواند جهت بهبود برخی از فاکتورهای آمادگی جسمانی سالمندان مورد استفاده قرار گیرد و این دو پروتکل تمرینی، برتری چشم گیری نسبت به همدیگر نداشتند.

تأثیر شش هفته تمرینات رقابتی ویژه کشتی بر پاسخ های عملکردی کشتی گیران آزادکار مرد

وحید ساری صراف

مقدمه وهدف: کشتی گیران برای بهبود عملکرد خود از شیوه های نوین تمرین استفاده می کنند بنابراین، هدف این تحقیق بررسی تأثیر شش هفته تمرینات رقابتی ویژه تاباتا بر پاسخ های عملکردی کشتی گیران آزادکار مرد بود. روش: سی و شش کشتی گیر بر اساس سن(95/2±60/21 سال)، قد(05/5±5/173 سانتی متر)، وزن(96/9±00/70کیلوگرم)، درصد چربی(24/2±21/16%)، شاخص توده بدنی(50/±18/23 کیلوگرم/متر² ) و حداقل 2 سال سابقه کشتی انتخاب شدند. آزمودنی ها بعد از اخذ آزمونهای قدرت ایزومتریک دستها، توان دستها و پاها در دو گروه پروتکل محقق ساخته بر اساس تمرینات تاباتا (TT) و برنامه تمرینات عادی باشگاهی((WT برای مدت 6 هفته تقسیم شدند(تعداد18نفر در هرگروه). آزمونهای مذکور درانتهای6 هفته برای بررسی عملکرد کشتی گیران دو گروه دوباره اخذ گردید. داده های بدست آمده با استفاده ازآزمون آماری شاپیروویلک برای بررسی نرمال بودن داده ها و تحلیل واریانس(ANOVA) در اندازه گیری های مکرر و آزمون پس تعقیبی و آزمون ناپارامتریک فریدمن درموارد عدم توزیع طبیعی در سطح معنی داری 05/0>α توسط برنامه SPSS نسخه24بررسی شدند. یافته ها: نتایج نشان دادکه شش هفته تمرینات ویژه کشتی (TT) بر قدرت دست چپ، اوج توان، میانگین توان و شاخص خستگی اندام فوقانی و درک فشار تأثیر معنی داری( 05/0p<). داشت ولی بر قدرت دست راست، اوج، میانگین، حداقل توان و شاخص خستگی اندام تحتانی اثر معنی داری نداشت( 05/0p > ) . بحث ونتیجه گیری: اسفاده ازتمرینات رقابتی ویژه کشتی می تواند باعث بهبود برخی شاخصهای عملکردی از قبیل قدرت وتوان در کشتی گیران آزادکار مرد شود.

طراحی آزمون توان بی هوازی ویژۀ بالاتنه کشتی برمبنای آزمون وینگیت بالاتنه

حمید رجبی

توان بی هوازی بالاتنه از نیازهای ویژه در ورزشکاران کشتی می باشد که در شرایط آزمایشگاهی توسط آزمون وینگیت دست، اندازه گیری می شود اما آزمون های میدانی تخصصی برای اندازه گیری این شاخص محدود هستند. بر همین اساس، در این تحقیق تلاش شد آزمونی میدانی و ویژه طراحی شود که جهت سنجش توان بی هوازی بالاتنه کشتی گیران از آن استفاده شود. در این تحقیق ۲۰ نفر از کشتی گیران با میانگین سنی 2/50± 17/80 سال و قد 7/04 ± 172/90 سانتیمتر و وزن 13/03 ± 66/09 کیلوگرم و شاخص توده بدنی 2/76 ± 22/20 کیلوگرم بر متر مربع منتخب استان کردستان با سابقه قهرمانی ملی و بین المللی و بدون سابقه قهرمانی حضور داشتند.جهت طراحی آزمون،از نردبان سقفی به طول 10متر و حرکت در حالت آویزان از آن با حداکثر سرعت استفاده شد. پس از انجام آزمون وینگیت و آزمون طراحی شده، حداکثر، میانگین و حداقل توان بی هوازی و شاخص خستگی توسط فرمول های مربوطه محاسبه گردید همچنین ضربان قلب بلافاصله و سطح لاکتات ۲ دقیقه بعد از اجرای آزمون ها اندازه گیری شد. بنابراین آزمون طراحی شده با مبنا قرار دادن آزمون وینگیت بالاتنه دارای روایی، پایایی و عینیت قابل قبول است و به عنوان آزمونی معتبر ، کاربردی و ویژه، جهت اندازه گیری توان بی هوازی بالاتنه کشتی گیران توصیه می شود.

اثرات تجویز ترکیبی پروپیونات و تمرین HIIT با حجم کم در وضعیت التهابی و عملکرد قلبی در موش های مبتلا به نارسایی قلبی

علی اصغر رواسی

مقدمه و هدف: بازآرایی ساختاری قلب پس از انفارکتوس میوکارد اغلب به نارسایی قلبی منجر می شود؛ اختلالی که با کاهش عملکرد قلب و افزایش بار همودینامیک مشخص می شود. التهاب، استرس اکسیداتیو و بازآرایی بطن ها از عوامل اصلی در پاتوژنز نارسایی قلبی هستند. این مطالعه به منظور بررسی اثرات تجویز ترکیبی پروپیونات و HIIT کم حجم در وضعیت التهابی و عملکرد قلبی در موش های مبتلا به نارسایی قلبی انجام شد.
روش: ۴۰ سر موش نر ویستار (۸ هفته ای، ۲۵۰–۲۰۰ گرم) پس از القای نارسایی قلبی با تزریق ایزوپروترنول (۱۳۰ میلی گرم بر کیلوگرم)، به پنج گروه تقسیم شدند: 1) کنترل، 2) نارسایی قلبی ، 3) نارسایی قلبی + پروپیونات، 4) نارسایی قلبی + HIIT، 5) نارسایی قلبی + HIIT + پروپیونات. تمرینات HIIT شامل ۱۰ نوبت یک دقیقه ای با نسبت استراحت ۱:۱ به مدت ۶ هفته انجام شد. پروپیونات با دوز ۱۰۰۰ میلی گرم بر کیلوگرم به صورت خوراکی پیش از تمرین تجویز شد. عملکرد قلب با اکوکاردیوگرافی و سطوح سیتوکاین ها با روش الایزا ارزیابی گردید.تجزیه و تحلیل داده ها با آزمون تحلیل واریانس یکطرفه انجام شد، (۰٫۰۵>p).
یافته ها: هر یک از مداخلات HIIT و پروپیونات به تنهایی عملکرد قلب و شاخص های التهابی را بهبود دادند. مداخله ترکیبی باعث افزایش EF (۰٫۰۳۸p=) و FS (‎۰٫۰۲۳p=)، کاهش TNF-α ) ‎۰٫۰۰۶۱ (p=و افزایش IL-10 (‎۰٫۰۰۰۷=p) شد و نتایج بهتری را به همراه داشت.
نتیجه گیری نهایی: این مطالعه نشان می دهد که ترکیب مصرف پروپیونات با HIIT کم حجم به طور موثری التهاب و عملکرد قلبی را در موش های مبتلا به نارسایی قلبی بهبود می بخشد.

اثر هشت هفته تمرین تناوبی شدید و تمرین تداومی با شدت متوسط بر شاخص‌های غیرتهاجمی آسیب کبدی، ترکیب بدن و متابولیک در زنان میانسال مبتلا به MAFLD

امیرعباس منظمی

مقدمه: کبد چرب مرتبط با اختلال متابولیک (MAFLD) شایع ترین بیماری مزمن کبدی است. تمرینات هوازی از رویکردهای غیردارویی مؤثر در مدیریت MAFLD هستند، اما اثربخشی شدت های مختلف آن نیازمند بررسی است. این مطالعه اثر هشت هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT) و تمرین تداومی با شدت متوسط (MICT) را بر شاخص های غیرتهاجمی کبد، ترکیب بدن و متابولیک در زنان میانسال مبتلا به MAFLD بررسی کرد.
روش ها: در این کارآزمایی بالینی، ۴۱ زن مبتلا به MAFLD (6.16±41.39 سال؛ kg/m²3.36±32.14 BMI:)، در سه گروه HIIT، MICT و کنترل، 8 هفته حضور یافتند. MICT با 60 تا 70% ضربان قلب ذخیره برای30-45 دقیقه و HIIT با 50 تا 100-110% بیشنه سرعت هوازی در 4 تا 6 تناوب 30 ثانیه ای اجرا شد. شاخص های ترکیب بدن (وزن، BMI، BAI، و ABSI)، استئاتوز (HSI، FSI، و LFS)، فیبروز (NFS، NRS، FIB-4، FIB-5 و APRI) و متابولیک (LAP و CMI) پیش و پس از مداخله اندازه گیری شدند. تحلیل آماری با آزمون t زوجی، ANOVA-one wayو GLMRM در سطح معناداری 0.05>p انجام گرفت.
یافته ها: هر دو برنامه تمرینی موجب کاهش وزن، BMI، BAI و LFSشدند (0.05>p). ABSI در کنترل افزایش داشت (0.05 p<). HSI در HIIT وFSI در MICT کاهش یافت (0.05>p). در شاخص های فیبروز تنها FIB-5 در MICT نسبت به HIIT و NRS در MICT (0.05>p) کاهش داشت.LAP در هر دو گروه تمرینی نسبت به کنترل وCMI در MICT کاهش یافت (0.05>p).
نتیجه گیری: با وجود برتری MICT در برخی شاخص ها، HIIT با صرف زمان کمتر اثرات مشابهی ایجاد کرد و می تواند گزینه ای کارآمد در مدیریت بالینی MAFLD باشد.

تاثیر هایپوکسی ناشی از محدودیت جریان خون بر پاسخ آنژیوژنیک به فعالیت تناوبی شدید

رسول اسلامی

مقدمه: مشخص شده است که محدودیت جریان خون می¬تواند ایجاد هایپوکسی موضعی کند. بنابراین، هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر هایپوکسی ناشی از محدودیت جریان خون بر پاسخ آنژیوژنیک به فعالیت تناوبی شدید بود.
روش شناسی: بدین منظور تعداد 30 نفر از جوانان فعال (سن=3.4±25.6) به صورت تصادفی در 3 گروه 10 نفره کنترل ، فعالیت تناوبی شدید (HIIE) و فعالیت تناوبی شدید به همراه محدودیت جریان خون (HIIE+BFR) تقسیم شدند. فعالیت تناوبی شدید شامل 5 ست 5 تکراری از 30 شانیه دویدن شدید با 30 ثانیه استراحت بود. محدودیت جریان خون نیز به مقدار 60% فشار بهینه هر فرد در پاها اعمال شد. سطوح سرمی VEGF، HIF-1a، MMP-9 و MMP-2 بعنوان شاخص¬های آنژیوژیک مورد ارزیابی قرار گرفت. برای ارزیابی آماری نیز از روش آماری آنکووا با آزمون تعقیبی LSD استفاده شد. همچنین، سطح معنی¬داری 0.05=a درنظر گرفته شد.
نتایج: داده ها نشان داد که در مثایسه با گروه کنترل و گروه تمرین تناوبی شدید، تمرین با محدودیت جریان خون باعث افزایش بیشتر مقادیر سرمی VEGF و HIF-1a شد (به ترتیب، 0.002=P؛ 0.019=P). با این حال، تفاوت معنی¬داری بین گروه¬ها برای MMP-9 و MMP-2 مشاهده نشد (به ترتیب، 0.318=P؛ 0.101=P).
نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که ترکیب HIIE و BFR می تواند پاسخ آنژیوژنیک را از طریق افزایش VEGF و HIF-1α تقویت کند، اما تأثیر معناداری بر MMP-2 و MMP-9 ندارد. این یافته ها از این ایده حمایت می کنند که هایپوکسی موضعی ناشی از BFR می تواند به عنوان یک محرک مکمل برای بهبود سازگاری های عروقی مورد استفاده قرار گیرد.

روشهای پیشگیری و بهبود آسیب های ورزشی با استفاده از ساختارهای مبتنی بر منسوج هوشمند گرمازا

محسن شنبه

آسیب های ورزشی به دلایل متعددی از جمله درک ماهیت و انواع آنها، شناسایی عوامل خطر، تعیین اثربخشی تجهیزات در این زمینه و بررسی تفاوت های فردی در آسیب ها، حائز اهمیت است. این آسیب ها، از رگ به رگ شدن و کشیدگی عضله تا شکستگی استخوان، در بین ورزشکاران رایج است و می تواند به طور قابل توجهی بر عملکرد آنها تأثیرگذار باشد. یکی از روش های پیشگیری از بروز انواع آسیب ها استفاده از منسوجات هوشمند و فناوری های پوشیدنی می باشد. عنوان منسوجات هوشمند به ساختارهای مبتنی بر منسوج اطلاق می شود که قابلیت حس کردن و یا واکنش نشان دادن به محرک های مختلف از جمله متغیرهای فیزیولوژی بدن را دارند. اینگونه منسوجات نقش بسیار قابل توجهی در نظارت بر عملکرد ورزشکاران رشته های مختلف و همچنین بهبود آسیب های ورزشی چه در بین ورزشکاران و چه در افراد مختلف در سطح جامعه ایفا می کنند. در این تحقیق تلاش شده است تا ضمن مروری بر تعاریف، ماهیت و انواع آسیب های ورزشی، مبانی و زمینه های استفاده از منسوجات هوشمند در ورزش، مورد بررسی قرار بگیرد. همچنین منسوجات هوشمند گرمازا به عنوان یکی از روش های پیشگیری، بهبود و درمان آسیب های ورزشی، در این پژوهش مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. اطلاعات از طریق جستجو در گوگل اسکالر و سمنتیک اسکالر با استفاده از کلیدواژه هایی مانند "آسیب های ورزشی"، "منسوجات هوشمند"، "فناوری پوشیدنی" و "منسوجات گرمازا" در بازه زمانی 2000-2023 جمع آوری شده است. این مرور از یک روش سیستماتیک پیروی کرده است که شامل تعریف موضوع، انتخاب پایگاه های داده مرتبط و استفاده از ترکیبی از کلیدواژه ها برای جمع آوری منابع جامع و نماینده می باشد. مهم ترین یافته های به دست آمده از مرور مقالات، شامل اثربخشی گرما درمانی در کاهش درد عضلانی و تسریع بهبودی، نقش منسوجات هوشمند در درمان آسیب های ورزشی و پیشرفت های فناوری پوشیدنی در نظارت و بهبود عملکرد ورزشی می باشد. انعطاف پذیری، قابلیت گذردهی هوا و قابلیت کنترل دما، از ویژگیهای ساختارهای مبتنی بر منسوج طراحی و بررسی شده در تحقیقات مختلف بود. همچنین بررسی های صورت گرفته نشان داد که ساختارمنسوج طراحی شده و نوع مواد رسانا از قبیل پلیمرهای رسانا و نخ های رسانا برروی قابلیت گرمازایی و یکنواختی آن، اثرگذار است و استفاده از نخ های رسانا مزایای فنی مطلوب تری از قبیل یکنواختی بالاتر در تولید حرارت نسبت به روش های دیگر دارد.

تأثیر تمرینات مقاومتی بر قدرت عضلات و بهبود عملکرد تعادل در سالمندان دچار آرتروز زانوی زودرس: مروری سیستماتیک

فرهاد رضازاده

این مطالعه مروری سیستماتیک با هدف بررسی اثربخشی تمرینات مقاومتی، به ویژه تمرینات طراحی شده بر اساس تحلیل حرکت سه بعدی، در بهبود قدرت عضلانی و عملکرد تعادل در سالمندان مبتلا به آرتروز زانوی زودرس انجام شد. جستجوی جامعی در پایگاه های PubMed، PEDro، Scopus و Web of Science برای مقالات منتشرشده در بازه زمانی ابتدای ژانویه سال 2000 تا انتهای دسامبر 2024 صورت گرفت. مطالعات انتخاب شده می بایست از تحلیل حرکت سه بعدی برای ارزیابی نقص های حرکتی و طراحی برنامه های تمرینی استفاده کرده باشند. از 84 مقاله بررسی شده، 18 مقاله برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. نتایج نشان داد که اکثریت مطالعات (86%) اثربخشی تمرینات مقاومتی را در بهبود علائم آرتروز زانو تأیید کرده اند. به طور خاص، بهبود معنی داری در تعادل عملکردی (44% مقالات) و کاهش درد زانو (48% مقالات) مشاهده شد. همچنین، 33% از مطالعات به اثربخشی بالاتر تمرینات مبتنی بر تحلیل حرکت سه بعدی اشاره داشتند. این یافته ها می توانند به طور معناداری کیفیت زندگی بیماران را افزایش داده و با کاهش خطر زمین خوردگی و بهبود پایداری مفصل، ایمنی حرکتی سالمندان را ارتقا بخشند. در نهایت، نتایج حاکی از آن است که رویکردهای نوین تمرینی، به ویژه با بهره گیری از تحلیل حرکت سه بعدی، می توانند نقش مؤثری در بهینه سازی توانبخشی و بهبود کیفیت زندگی سالمندان مبتلا به آرتروز زانو ایفا کنند.

تاثیر دوازده هفته تمرین تداومی و تمرین تناوبی با شدت بالا بر سطوح برخی هپاتوکاین های سرم در مردان چاق

طاهره باقرپور

مقدمه:. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرینات تداومی و تناوبی با شدت بالا روی فتوئین A و فتوئین B سرمی در مردان چاق بود.
روش: برای این منظور 45 مرد چاق (وزن بدن: 41/1±65/94 کیلوگرم، سن: 5±26 سال، BMI: kg.m² 41/62±1/33) داوطلب بعد از همگن سازی بر اساس ویژگی های فردی و به روش تصادفی به 3 گروه کنترل (15 نفر)، تمرین تداومی (15 نفر)، تمرین تناوبی (15 نفر) تقسیم شدند. تمرینات در 12 هفته و 3 جلسه در هر هفته انجام شد . تمرین تناوبی شامل6 وهله ی 3 دقیقه ای دویدن با شدت معادل90% حداکثر اکسیژن مصرفی و بین هر وهله 3 دقیقه دویدن به عنوان استراحت فعال با شدت معادل 50% حداکثر اکسیژن مصرفی روی تردمیل بود. تمرین تداومی نیز شامل 50 دقیقه دویدن با شدت معادل 70% حداکثر اکسیژن مصرفی دویدن روی تردمیل بود. نمونه خونی قبل و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین گرفته شد و برای آنالیز شاخص ها با استفاده از دستگاه الایزا مورد استفاده قرار گرفت.
نتایج: آنالیز سطوح پلاسمایی فتوئین A و فتوئین B با آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد که تفاوت بین گروهی (کنترل، MICT و HIIT) از نظر آماری معنادار بوده است (001/0>p). بر اساس نتایج حاصل از آزمون تعقیبی بونفرونی برای سطوح فتوئین A، تفاوت معناداری بین گروه های HIIT (001/0>p) و MICT (007/0=p) با گروه کنترل وجود داشت. همچنین بر اساس نتایج حاصل از آزمون تعقیبی بونفرونی برای سطوح فتوئین B، تفاوت معناداری بین گروه های HIIT (001/0>p) و MICT (001/0>p) با گروه کنترل وجود داشت. علاوه بر این، کاهش فتوئین B در گروه HIIT نسبت به گروه MICT از نظر آماری معنادار بود (001/0>p).
نتیجه گیری: نتایج حاضر نشان داد که باوجود تاثیرات مثبت هر دو نوع تمرین MICT و HIIT در کاهش سطوح پلاسمایی هپاتوکاین ها (فتوئین A، فتوئین B)، HIIT دارای اثرگذاری بیشتری روی این متغیرها بوده است و HIIT نسبت به MICT توانسته بود که کاهش بیشتری در سطوح فتوئین B اعمال کند اما در فتوئین A تفاوتی بین گروه های تمرینی نبود.

بررسی تطبیقی تاثیر تمرینات هوازی، مقاومتی و ترکیبی بر شاخص‌های بیوسنتز میتوکندریایی (PGC-1α، TFAM و COX) در بافت مغز موش‌های مبتلا به پارکینسون

جمشید بنایی بروجنی

هدف: بیماری پارکینسون یک اختلال نورودژنراتیو پیشرونده است که با تخریب نورون های دوپامینرژیک و بروز علائم حرکتی مشخص می شود. این بیماری با اختلال عملکرد میتوکندری و کاهش بیان ژن های هم فعال کننده گاما گیرنده پرولیفراتور پراکسی زوم ۱-آلفا (PGC-1α)، فاکتور رونویسی میتوکندریایی A (TAFM) سیتوکروم c اکسیداز (COX) همراه است. با توجه به شواهد موجود درباره نقش ورزش در بهبود عملکرد میتوکندری، هدف این مطالعه بررسی اثر تمرینات هوازی، مقاومتی و ترکیبی بر بیان این ژن ها در مدل حیوانی پارکینسون بود.
روش ها: این مطالعه تجربی تصادفی و کنترل شده روی 50 موش نر ویستار (8 هفته50 ± 250 گرم) انجام شد. حیوانات به پنج گروه (تعداد =10) تقسیم شدند. پارکینسون با تزریق یک طرفه 6-OHDA به استریاتوم القا شد. تمرینات شامل هوازی روی تردمیل (از 30 تا 60 دقیقه، سرعت 10 تا 15 متر در دقیقه)، مقاومتی روی نردبان (5 تا 15% وزن بدن) و ترکیبی (3 جلسه هوازی + 2 جلسه مقاومتی در هفته) به مدت 8 هفته اجرا شد. 24 ساعت پس از آخرین جلسه نمونه برداری انجام و بیان ژن های PGC-1α، TFAM و COX با روش qPCR ارزیابی شد. داده ها با آزمون دوطرفه ANOVA و آزمون بونفرونی و در سطح معناداری (05/0≥ p) تحلیل شدند.
یافته ها: تمامی مداخلات ورزشی منجر به افزایش معنادار بیان هر سه ژن نسبت به گروه پارکینسونی بدون تمرین شدند (05/0 ˂ p). با این حال، تمرین ترکیبی بیشترین اثر را داشت و به طور معناداری از تمرین هوازی (PGC-1α: 04/0 = p، TFAM: 03/0 = p، COX: 03/0 = p) و تمرین مقاومتی( PGC-1α: 02/0 = p، TFAM: 01/0 = p، COX: 02/0 = p) پیشی گرفت. تمرین هوازی نیز اثرات قابل توجهی نشان داد، در حالی که بهبودهای ناشی از تمرین مقاومتی کم تر بود.
نتیجه گیری: تمرینات ورزشی، به ویژه ترکیبی از هوازی و مقاومتی، راهبردی موثر برای تقویت شاخص های بیوسنتز میتوکندریایی در مغز پارکینسونی است. این سازگاری مولکولی به عنوان یک مکانیسم نوروپروتکتیو عمل کرده و توجیه علمی قوی برای استفاده بالینی از ورزش ساختاریافته به عنوان مداخله غیردارویی در مدیریت پارکینسون فراهم می کند.

تأثیر سیکل قاعدگی بر تغییرپذیری هماهنگی ریتم لگنی-رانی حین اجرای ضربه آپدولیوچاگی در تکواندوکاران زن نخبه

محمد عظیمی نیا

مقدمه: در طول چرخه قاعدگی، بدن با نوسانات هورمون های جنسی مواجه می شود که می تواند بر عملکرد و نرخ آسیب پذیری زنان تأثیر بگذارد. در سیستم یکپارچه بدن، هماهنگی بین مفاصل و اندام ها بر یکدیگر و بر هدف نهایی حرکت تأثیرگذار است.
هدف مطالعه: بررسی تاثیر سیکل قاعدگی در فازهای مختلف بر تغییرپذیری هماهنگی ریتم لگنی_رانی حین اجرای تکنیک آبدولیوچاگی تکواندو صورت پذیرفت.
روش: این پژوهش به صورت کاربردی و با روش نیمه تجربی روی ۱۲ تکواندوکار زن نخبه تهران انجام شد که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده بودند. داده های کینماتیکی با ۸ دوربین وایکان (۲۴۰ هرتز) و سیستم مارکرگذاری پلاگین گیت در سه فاز قاعدگی (فولیکولار، اوولیشن، لوتئال) جمع آوری و با فیلتر باترورث مرتبه چهارم پردازش شدند. دامنه حرکتی مفاصل بوسیله نرم افزار نکسوس و تغییرپذیری هماهنگی با روش کدگذاری بردار اصلاح شده محاسبه شد. از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و نقشه برداری آماری پارامتریک برای بررسی تفاوت ها در زوایای مفاصل، الگوی هماهنگی و تغییرپذیری استفاده شد.
نتایج: نتایج آزمون آنالیز واریانس یک طرفه و روش نقشه برداری آماری پارامتریک نشان داد که هیچ رابطه معناداری بین دامنه حرکتی مفاصل لگن و ران، فراوانی الگوی هماهنگی و تغییرپذیری آن در مراحل مختلف چرخه قاعدگی وجود ندارد (0/05).
بحث و نتیجه گیری نهایی: نتایج این مطالعه نشان می دهد که سازگاری های ناشی از سال ها تمرین ورزشی در شرایط مختلف چرخه قاعدگی ممکن است مانع از تأثیر قابل توجه این عامل بر عملکرد ورزشکاران حرفه ای شود. همچنین، مهارت ورزشکاران حرفه ای به آن ها اجازه می دهد تا از تغییرپذیری هماهنگی به طور بهینه استفاده کرده و به عملکرد مطلوب دست یابند.

تأثیر هشت هفته تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی (VR) بر تعادل و راه رفتن سالمندان

مائده محسنی راد

زمینه و هدف: تعادل و راه رفتن از عوامل حیاتی برای سلامتی افراد سالمند مطرح شده است. هدف از این تحقیق بررسی تأثیر 8 هفته تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی (VR) بر تعادل و راه رفتن زنان سالمند بود.

روش شناسی: جامعه آماری این تحقیق را کلیه سالمندان زن با میانگین سنی 39/3±5/75 و میانگین وزنی 46/9±08/72 کیلوگرم شهرستان شاهرود تشکیل دادند. تعداد 30 نفر به صورت دردسترس و هدفمند و براساس معیارهای ورود و خروج انتخاب شدند. سپس به صورت تصادفی در دو گروه (15 نفر گروه تجربی و 15 نفر گروه کنترل) تقسیم بندی شدند. در پیش آزمون، تعادل ایستا آزمودنی ها توسط آزمون شارپندرمبرگ، تعادل پویا توسط آزمون تعدیل شده تعادل ستاره و تعادل عملکردی توسط آزمون مقیاس تعـادل عملکـردی برگ و خطر سقوط بوسیله آزمون شاخص راه رفتن پویا سنجیده شد. آزمودنی های گروه تجربی به مدت 8 هفته (هفته ای 3 جلسه و هر جلسه 30 الی 45 دقیقه) به تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی پرداختند. در پایان، از کلیه آزمودنی ها پس آزمون گرفته شد و داده های به¬دست آمده توسط آزمون¬های تی زوجی برای مقایسه درون گروهی و تی مستقل برای مقایسه تغییرات بین گروهی در سطح معنی داری 05/0>p استفاده شد.

یافته ها: یافته های تحقیق حاضر نشان داد که 8 هفته تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی، تعادل ایستا، پویا و عملکردی را به ترتیب (022/0p=)، (0001/0p=) و (0001/0p=) به¬طور معنی داری افزایش داده است. همچنین شاخص راه¬رفتن پویا نیز در این گروه (0001/0p=) به¬طور معنی داری بهبود یافته است. نتایج آزمون تی مستقل نیز نشان داد که اختلاف معنی داری در متغیرهای تعادل ایستا (001/0p=)، پویا (04/0p=) و عملکردی (015/0p=) و شاخص راه¬رفتن پویا (0001/0p=) بین گروه تجربی و کنترل مشاهده شد.
نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان داد تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی نقش زیادی در بهبود تعادل ایستا، پویا و کاهش خطر سقوط سالمندان دارد، بنابراین پیشنهاد می شود این گروه سنی با بهره مندی از این شیوه تمرینی تأثیرگذار، از اختلال در تعادل و پیامدهای ناگوار بعد از آن که امری اجتناب ناپذیر به دنبال افزایش سن می باشد، جلوگیری کنند.

تاثیر 8 هفته فعالیت ورزشی تدامی با شدت متوسط بر بیان پروتئین های IL-10 و HMGB1 و فعالیت آنزیم های SOD و GPx در هیپوکمپ رت های مبتلا به صرع

محمدرضا کردی

مقدمه و هدف: استرس اکسیداتیو و التهاب عصبی از مکانیسم های کلیدی در پاتوفیزیولوژی بیماری صرع هستند. فعالیت ورزشی در کنترل و بهبود علائم صرع نقش دارد. این مطالعه با هدف بررسی اثر تمرینات تداومی با شدت متوسط (MICT) بر فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی سوپراکسیددیسموتاز (SOD) وگلوتاتیون پراکسیداز (GPx)، سطوح پروتئین های HMGB1 و IL-10 و شدت تشنج در هیپوکمپ رت های مبتلا به صرع انجام شد.
روش: 32 سر رت نر ویستار (سن: 6 تا 8 هفته و میانگین وزن: ۲۲۶٫۶۲۵±۱۴٫۹۶۶) به گروه های صرع، کنترل، شم و صرع + MICT تقسیم شدند. پس از اتمام پروتکل هشت هفته ای تمرین، فعالیت SOD و GPx با الایزا، سطوح HMGB1 و IL-10 در بافت هیپوکمپ با وسترن بلات و شدت تشنج بر اساس مقیاس راسین اندازه گیری شد. داده ها از طریق آزمون تحلیل واریانس یک راهه و آزمون یومن ویتنی در نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند.
یافته ها: القای صرع منجر به کاهش فعالیت آنزیم های SOD (0.02p < ) و GPx (0.001p < ) ، افزایش پروتئینHMGB1 (0.001p < ) ، کاهش پروتئین IL-10(0.001p < ) و افزایش شدت تشنج شد. تمرین MICT موجب افزایش فعالیت آنزیم GPx (0.048p < ) و کاهش سطح HMGB1 (0.001p < ) در گروه تمرینی نسبت به گروه صرع شد. اگرچه فعالیت آنزیم SOD (0.953p < ) و سطح IL-10 (0.198p < ) تغییر معنا داری نیافت، اما شدت تشنج در گروه تحت تمرین به طور قابل توجهی کاهش یافت.
نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرینات تداومی با شدت متوسط با تقویت سیستم آنتی اکسیدانی و کاهش التهاب عصبی، اثرات محافظتی خود را اعمال کرده و باعث کاهش شدت تشنج در رت های مبتلا به صرع می شود.

بررسی تاثیر یک دوره تمرینات ورزشی ترکیبی بر میزان سایتوکاین اینترلوکین-17 و عملکرد شناختی در زنان دیابتی

مهدیه ملانوری شمسی

مقدمه: دیابت یک بیماری متابولیک و پیشرونده است که باعث فعال شدن سیستم ایمنی و افزایش برخی از سایتوکاین های التهابی از جمله IL-17 می شود. یکی از عوارض مرتبط با دیابت، بر مغز و سیستم عصبی است که با اختلال عملکرد شناختی مشخص می شود. فعالیت های ورزشی در بهبود شرایط بیماران دیابتی موثر است. هدف از مطالعه، بررسی تاثیر یک دوره ورزش ترکیبی چند وجهی در منزل بر سطوح سرمی سایتوکاین اینترلوکین17و عملکرد شناختی در زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود.
روش ها: 70 بیمار مبتلا به دیابت نوع دو به صورت تصادفی به دو گروه تمرین و کنترل تقسیم شدند.گروه تمرین در یک برنامه تمرینات ورزش ترکیبی چندوجهی به مدت 3 ماه در منزل شرکت کردند. قبل و بعد از مداخله شاخص های خونی، عملکرد شناختی و ترکیب بدن اندازه گیری شد. از نرم افزار آماری SPSS برای تحلیل نتایج استفاده شد، سطح معناداری 0.05>P در نظر گرفته شد.
یافته ها: مطالعه حاضر نشان داد، تمرینات ترکیبی باعث کاهش سایتوکاین التهابی IL-17 شد (P<0.05). بررسی عملکرد شناختی هر چند بهبود نسبی را نشان داده است اما نتایج معنادار نمی باشد (P>0.05). همزمان قند خون ناشتا در گروه تمرین کاهش یافته است (P<0.05) و برخی از شاخص های مرتبط با ترکیب بدن و به صورت ویژه درصد چربی بهبود یافت (P<0.05).
نتیجه گیری: تمرینات ورزشی ترکیبی در منزل با کاهش سایتوکاین التهابی IL-17 و بهبود نسبی عملکرد شناختی در بیماران دیابتی همراه بود. بهبود احتمالی در پاسخ های ایمنی به دنبال این تمرینات می تواند در کاهش IL-17 سرمی موثر باشد.

بررسی ارتباط شاخص های بیومتریک فیزیکی چهره با عملکردی توان هوازی، قدرت و تعادل دانش آموزان ابتدایی شهرستان مرند

سعید واحدی

مقدمه و هدف: استعدادیابی ورزشی فرایند کشف قابلیت های بالقوه ورزشکاران و تعیین انطباق این قابلیت ها بر پارامترهای اساسی و مؤثر در رشته های ورزشی مختلف است. چهره یکی از ابزارهای بیومتریک در شناسایی ویژگی های افراد می باشد. هدف از تحقیق بررسی ارتباط برخی از فاکتور های بیومتریک چهره با شاخص های عملکردی کودکان 9- 11 سال غیر ورزشکار می باشد.
مواد و روش: تحقیق حاضر از نوع تحقیقات توصیفی و طرح تحقیق حاضر از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانش آموزان پسر مقطع دوم تا پنجم ابتدایی شمال شهرستان مرند بودند که تعداد 160 نفر شرایط ورود به تحقیق را پیدا کردند. ابعاد بیومتریک چهره با تصویربرداری در شرایط استاندارد و آنالیز آن به روش پیکسل بندی در دو نمای تمام رخ و نیم رخ انجام شد. شاخص های عملکردی شامل توان هوازی با آزمون 6 دقیقه پیاده روی سریع، قدرت پنچه با ابزار نیروسنج گریپ و تعادل ایستا با آزمون لک لک اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها توسط آزمون همبستگی پارامتریک پیرسون انجام شد. کلیه محاسبات آماری با نرم افزار SPSS نسخه 21 در سطح معنی داری 5 درصد انجام شد.
یافته ها: در متغیر نسبت طول چهره به عرض چهره رابطه همبسته معنی دار و مثبت با توان هوازی (004/0 , p=317/0r= ) و همبستگی منفی و معنی داری با قدرت گریپ (014/0 , p=270/0r=- ) و بین متغیر نسبت طول بینی به عرض بینی با توان هوازی (027/0 , p=244/0r= ) همیستگی معنی دار مثبت مشاهده شد. علاوه بر آن بین متغیر زاویه نوک بینی و تعادل ایستا (007/0 , p=298/0r= ) و متغیر زوایه منتولابیال با قدرت گریپ (049/0 , p= 215/0r=- ) همبستگی معنی داری وجود دارد.
نتایج: از نتایج این تحقیق می توان نتیجه گیری کرد که شاخص های بیومتریک چهره که تابع وراثت می باشند بر عملکرد های قابل توسعه و تغییر پذیر مانند توان هوازی، قدرت و تعادل ایستا موثر واقع می شود.

تاثیر هشت هفته فلاس باند بر قدرت ایزومتریک چنگ زدن دست و فعالیت الکترومایوگرافی عضلات خم کننده مچ دست جودوکاران

فریده باباخانی

مقدمه واهداف: فلاس باند به طور فزاینده ای در زمینه تمرینات ورزشی و پیشگیری از آسیب محبوب شده است. با توجه به نیاز به مطالعات بیشتر در مورد اثر گذاری فلاس باند بر روی قدرت ایزومتریک و فعالیت عصبی عضلانی، این پژوهش قصد دارد میزان اثر گذاری فلاس باند را بر قدرت ایزومتریک چنگ زدن و فعالیت الکترومیوگرافی عضلات خم کننده مج دست جودوکاران بررسی نماید.
مواد و روش ها: این تحقیق بر روی جودوکاران با سابقه تمرینی حداقل دو سال و دامنه سنی 20- 30 سال انجام شد. ابتدا از افراد تست قدرت ایزومتریک با استفاده از دینامومتر گرفته شد و در همین هنگام ، فعالیت عصبی و عضلانی عضلات خم کننده مچ دست با استفاده از دستگاه EMG ثبت می شد. سپس آزمودنی هااقدام به پیچیدن فلاس باند طبق پروتکل اجرایی کردند و بعد از اتمام آن ،تست قدرت و فعالیت عصبی عضلانی بلافاصله و 20 دقیقه بعد از باز کردن فلاس باند از افراد گرفته می شد. این اندازه گیری یک بار به صورت اثر آنی (قبل از مداخله، بلافاصله بعد از مداخله) و یک بار بعد از هشت هفته پروتکل فلاس باند انجام شد. برای قدرت ایزومتریک از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری تکراری و برای فعالیت الکترومایوگرافی از آزمون فریدمن استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که استفاده از فلاس باند، به صورت آنی تأثیر معناداری بر قدرت ایزومتریک چنگ زدن انگشتان دست جودوکاران ندارد (384/0=p) . نتایج آزمون فریدمن نشان داد فعالیت الکتریکی عضلات خم کننده سطحی انگشتان، خم کننده مچی زنداعلایی، خم کننده مچ زند اسفلی حین تکلیف حرکتی چنگ زدن در طی مراحل اندازه گیری مختلف (قبل از مداخله، بلافاصله بعد از مداخله، و هشت هفته بعد) تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0≤p). نتایج نشان داد که هشت هفته فلاس باند تاثیر معناداری بر قدرت ایزومتریک چنگ زدن از مرحله پیش آزمون تا مرحله پس آزمون نداشته است (137/0=p).
نتیجه گیری:استفاده از فلاس باند بصورت پروتکل 8 هفته ای با بکارگیری حداقل دو روز در هفته بر روی قدرت ایزومتریک چنگ زدن و فعالیت الکترومایوگرافی عضلات خم کننده سطحی ساعد اثر مثبتی نداشته است .

mouseout="msoCommentHide('_com_1')" onmouseover="msoCommentShow('_anchor_1','_com_1')">

تأثیر تمرینات تعادلی همراه با اختلال دیداری استروبوسکوپ بر پایداری وضعیتی پویا (زمان رسیدن به پایداری) هنگام فرود تک‌پا در مردان فعال

مهدی خالقی تازجی

مقدمه: تعادل یکی از مولفه های اصلی کنترل حرکتی است و نقش مهمی در حفظ پایداری بدن هنگام اجرای مهارت های پویا مانند فرود و تغییر جهت دارد. زمان رسیدن به پایداری شاخص مهمی برای سنجش سیستم عصبی عضلانی در ثبات پس از اختلالات مکانیکی محسوب می شود.
هدف مطالعه: هدف این پژوهش، بررسی اثر تمرینات تعادلی با و بدون عینک استروبوسکوپ بر زمان رسیدن به پایداری در افراد فعال بود.
روش کار: ۳9 مرد فعال ۱۸ تا ۳۰ سال به صورت تصادفی در سه گروه تمرینات تعادلی با عینک استروبوسکوپ، تمرینات تعادلی و کنترل قرار گرفتند. زمان رسیدن به پایداری در فرودهای تک پا به طول ۳۰، ۵۰ و ۷۰ سانتی متر با استفاده از صفحه نیرو اندازه گیری شد.مداخله شامل شش هفته تمرینات تعادلی بود که دو گروه یکی با عینک و دیگری بدون عینک تمرینات را انجام دادند. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS در سطح معنی داری 05/0 انجام گرفت.
نتایج: نتایج آزمون کوواریانس نشان داد که هر دو گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل بهبود معنی داری در زمان رسیدن به پایداری داشتند (05/0>P). کاهش زمان رسیدن به پایداری در گروه تمرینات با عینک استروبوسکوپ در فرودهای ۵۰ و ۷۰ سانتی متری بیشتر و همراه با اندازه اثر بالاتر بود. در فاصله ۳۰ سانتی متر هر دو گروه تمرینی بهبود مشابهی نشان دادند.
بحث و نتیجه گیری: نتایج این تحقیق تاثیر تمرینات اختلال دیداری در فرودهای با فاصله طولانی را نشان داد. بنظر می رسد در پرش های طولی با مهارت حرکتی پیچیده تر، نقش دیداری مهم تر می باشد. استفاده از عینک استروبوسکوب و اختلال دیداری در تمرینات تعادلی جهت ارتقا عملکرد ورزشی و کاهش خطر آسیب دیدگی پیشنهاد می شود.
کلیدواژه: تمرینات تعادلی، عینک استروبوسکوپ، زمان رسیدن به پایداری

ارتباط ویژگی‌های دامنه‌ای و فرکانسی لرزش دست با دقت تیراندازی در کمانداران ریکرو آماتور

محمدرضا امیرسیف الدینی

مقدمه و اهداف: تیراندازی با کمان یک ورزش دقیق است که به ثبات بدن و کنترل لرزش دست در زمان نشانه گیری نیاز دارد. لرزش دست، که به صورت حرکات غیر ارادی بروز میکند می تواند موجب افت عملکرد ورزشی شود. هدف این پژوهش بررسی ارتباط بین دامنه و فرکانس لرزش دست و دقت تیراندازی در تیراندازان آماتور ریکرو بود.
مواد و روش ها: این مطالعه نیمه تجربی بر روی ۱۲ کماندار آماتور ریکرو (۱۸ سال و بالاتر) انجام شد. آزمودنی ها یک آزمون شبیه سازی مسابقه که شامل ۶۰ تیر در فاصله ۱۸ متری بود را اجرا کردند. لرزش دست در مفاصل آرنج و مچ هر دو دست با استفاده از شش دوربین سه بعدی از سیستم آنالیز حرکت در طول فاز نشانه گیری تیر ثبت گردید. داده های حرکتی ثبت شده با استفاده از تبدیل فوریه سریع (FFT) در نرم افزار متلب پردازش شدند و بر اساس خروجی های حاصل از این تحلیل شاخص هایی نظیر فرکانس پیک و فرکانس توان میانه برای بررسی مؤلفه های فرکانسی و شاخص RMS برای ارزیابی دامنه لرزش محاسبه گردید. در نهایت، دقت شلیک ثبت شده با پارامترهای لرزش با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته ها: نتایج نشان داد که دامنه لرزش، به ویژه در دست راست، به طور معناداری با دقت پایین تر مرتبط بود. همچنین، لرزش های با فرکانس بالاتر در هر دو دست، با عملکرد بهتر در تیراندازی ارتباط مستقیمی داشتند.
نتیجه گیری: یافته های این پژوهش وجود ارتباط معنادار بین ویژگی های لرزش دست و دقت تیراندازی در کمانداران ریکرو آماتور را نشان داد. این نتایج می تواند به درک بهتر پایداری عملکرد کمک کرده و در تدوین برنامه های تمرینی و راهبردهای پایش عملکرد در تیراندازی با کمان مورد استفاده قرار گیرد.