جستجو در مقالات منتشر شده


۴ نتیجه برای سالار

اقای سالار حریری، دکتر حیدر صادقی، دکتر امیر قیامی راد، دکتر سعید نیکوخصلت،
دوره ۰، شماره ۰ - ( ۸-۱۳۹۸ )
چکیده

از آنجایی که شناسایی بهترین شیوه اجرای تکنیک مای ماواشی گری جودان از دغدغه­های مربیان و کاراته­کاها می­باشد، هدف از پژوهش حاضر، مقایسه­ی متغیرهای منتخب کینماتیکی چهار شیوه‏ی اجرای تکنیک مای‌ماواشی‏گری جودان کاراته­کای مردان نخبه­ بود. ۱۸ کومیته­رو به صورت هدفمند و داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. پنج مارکر به نقاط آناتومیکی پای ضربه زننده متصل و از چهار شیوه­ی­ اجرای تکنیک مای ماواشی گری جودان با سه دستگاه دوربین مدل هیرو‌سه با سرعت تصویر برداری ۲۴۰ هرتز فیلم­برداری شد. با استفاده از نرم افزار اسکیل‌اسپکتور نسخه۱,۳.۲ برآیند سرعت­اوج مفصل­های اندام تحتانی، مسافت­کل، سرعت­کل، شتاب­کل به صورت مستقیم به­دست آمد. با توجه به نرمال بودن توزیع داده­ها، از آزمون تحلیل واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی بن‌نفرونی در سطح معناداری (۰۵/۰p≤)، با استفاده از نرم‌افزار اس‌پی‌اس‌‌اس نسخه ۲۲ انجام شد. نتایج تفاوت معنا­داری در سرعت اوج مفصل­های لگن، زانو، مچ­‌پا، مسافت­کل، سرعت‌کل و شتاب­کل بین چهار شیوه‏ی اجرای تکنیک مای­ماواشی­گری جودان را نشان داد. باتوجه به نتایج پژوهش، شیوه­ی اول اجرا به دلیل بالا بودن سرعت و امکان امتیازگیری در کوتاه­ترین فاصله­ی زمانی مناسب، در مقابل تاکتیک‏های دی‏آی و دی‏آشی به دلیل بسته شدن مسیر حمله­ی حریف، می‌تواند به عنوان تکنیک کارآمدتر به کومیته­روها توصیه شود.
 
آقای رضا امینی، دکتر حمید رجبی، دکتر محمد رضا امیرسیف الدینی، آقای کوروس دیوسالار،
دوره ۱۴، شماره ۱۲ - ( ۷-۱۳۹۵ )
چکیده

هدف این پژوهش بررسی تعیین تغییرات آدیپونکتین، لپتین و نیم­رخ لیپیدی پلاسمای خون مردان غیرفعال به دنبال ۲۴ جلسه بازی فوتسال است. در این مطالعه ۲۰ مرد سالم ۳۰-۲۰ ساله و غیرفعال، به­طور تصادفی به دو گروه تجربی (سن: ۲/۵۸±۲۳/۵، وزن: ۱۴/۴۸±۶۹/۳۶ کیلوگرم، شاخص تودۀ بدنی: ۴/۴۱±۲۲/۸۲ کیلوگرم بر مترمربع) و گروه کنترل (سن: ۲±۲۴/۶ سال، وزن: ۱۲/۷۱±۶۸/۲۲ کیلوگرم، شاخص تودۀ بدنی: ۳/۵۸±۲۱/۹۹ کیلوگرم بر مترمربع)  تقسیم شدند. گروه تجربی در هر جلسه برنامۀ تمرینی فوتسال شامل ۲۰ دقیقه گرم­کردن، دو زمان ۳۰ دقیقه­ای بازی فوتسال و درنهایت ۱۰ دقیقه سردکردن را به­مدت هشت­هفته و هر هفته سه جلسه اجرا انجام داد و گروه کنترل فعالیت عادی خود را سپری کرد. قبل­از برنامۀ تمرینی و ۴۸ ساعت پس­از پایان آخرین جلسۀ بازی، نمونۀ خون به­میزان ۵ میلی­لیتر، جهت اندازه­گیری میزان آدیپونکتین، لپتین و نیم­رخ لیپیدی پلاسمای خون از آزمودنی­ها جمع­آوری و با استفاده از آزمون t  مستقل تجزیه و تحلیل شد. نتایج حاصل نشان داد که ۲۴ جلسه بازی فوتسال باعث افزایش معنی­دار لیپوپروتئین پرچگال (۰/۰۳=p) و کاهش معنی­دار لپتین (۰/۰۴=p)، لیپوپروتئین کم­چگال (۰/۰۳=pلیپوپروتئین(a)  (۰/۰۴=p، تری­گلیسیرید (۰/۰۳=p) و کلسترول (۰/۰۳=p) می­شود، با وجود این، تفاوت­ها دربارۀ آدیپونکتین (۰/۰۴=p) معنی­دار نبود (۰/۰۵p). به نظر می­رسد فعالیت بدنی ناشی از بازی فوتسال موجب تغییراتی در میزان برخی هورمون‌های ترشح شده از بافت چربی سفید و دیگر ارگان­های مرتبط با ترشح این هورمون‌ها می­شود، ولی با وجود نتایج متناقض به­دست­آمده در تحقیقات گذشته، بررسی­های بیشتر در این باره ضروری به نظر می­رسد.


ذکتر امیر قیامی راد، اقای فرهاد اسم خانی، اقای سالار حریری،
دوره ۱۹، شماره ۲۲ - ( ۱۰-۱۴۰۰ )
چکیده

هدف از مطالعه حاضر، بررسی پارامترهای کینماتیکی دو مهارت جودان و چودان گییاکوزوکی کاراته­کاهای مرد حرفه­ای و نیمه­حرفه­ای بود. تعداد ۱۰کاراته­کای حرفه­ای و ۱۰ کاراته­کای نیمه­حرفه­ای در این مطالعه شرکت نموده و تکنیک­های مورد نظر را اجرا کردند. نیروی عکس­العمل ­زمین در حین اجرای ضربه که به عنوان پارامتری غیرمستقیم جهت محاسبه­ی قدرت ضربه بود با استفاده از صفحه نیرو با فرکانس ۲۵۰ هرتز اندازه­گیری شد. برای محاسبه­ی شتاب انتقالی دست نیز از شتاب سنج  ADXL۳۲۰ استفاده شد. حرکات با سیستم ردیابی اپتیکی زمان (فیزاسپیس) با ۸ دوربین سرعت بالا (۴۸۰fps) ضبط شدند. سپس پارامترهای کینماتیکی مرتبط با هر مشت توسط سیستم تصویری سه بعدی، مدل­سازی و کمی­سازی شدند. تحلیل داده­های پژوهش از آزمون­های t زوجی و t مستقل استفاده شد. نتایج آزمون در پارامترهای جابجایی مچ­دست، آرنج، شانه در مهارت جوان و چودان گییاکوزوکی، نیروی عکس­العمل­زمین، سرعت اوج آرنج و شانه در مهارت چوان گییاکوزوکی، سرعت اوج مچ­دست در مهارت جودان گییاکوزوکی در کاراته کاهای نیمه‌حرفه­ای و حرفه­ای تفاوت معنی‌داری نشان داد ( ۰۵/۰( p≤. بطورکلی نتایج پژوهش نشان داد نوع مشت و سطح تجربه کاراته‌کاها، از عوامل اصلی در تعیین بزرگی پارامترهای جابجایی و سرعت­خطی بودند که عامل مهم موفقیت در مسابقات تلقی شده و  باعث کسب امتیاز بهتر در مسابقات می­شوند.

لیلا غزاله، فرحناز سالار، فاطمه شریفی،
دوره ۲۲، شماره ۲۸ - ( ۱۰-۱۴۰۳ )
چکیده

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثر خستگی ناشی از دو سرعت و دو استقامت بر هم انقباضی عضلات زانو در زنان جوان فعال بود. روش‌شناسی: سیزده زن جوان فعال (۲۰-۳۰ سال، BMI ۲۰-۲۵kg/m۲)، بر اساس معیارهای پژوهش به طور تصادفی انتخاب شدند. آزمودنی‌ها طی دو جلسه با فاصله زمانی چهار روز، پروتکل‌های خستگی را اجرا کردند. فعالیت عضلات پهن داخلی و پهن خارجی، به‌وسیله دستگاه الکترومایوگرافی قبل و بعد از دو مرحله دویدن ۴۰۰ متر و ۳۰۰۰ متر حین اجرای حرکت اکستنشن زانو ثبت و هم انقباضی آنها محاسبه شد. برای آنالیز داده‌ها تحلیل واریانس دوطرفه با اندازهگیری مکرر استفاده شد. یافتهها: تفاوت معناداری در میزان هم انقباضی عضلات منتخب قبل و بعد از دو سرعت (۳/۰=p) و دو استقامت (۱۹/۰=p) مشاهده نشد. بین اختلاف میزان هم انقباضی پیش‌آزمون و پس‌آزمون دو سرعت و همچنین دو استقامت تفاوت معنادار (۸۵/۰=p) وجود نداشت. نتیجهگیری: ازآنجایی‌که تفاوتی بین تأثیر خستگی ناشی از دو سرعت و استقامت بر هم انقباضی عضلات پهن داخلی و خارجی وجود نداشت، احتمالاً درگیری عوامل مرکزی در ظهور خستگی ناشی از دو ۴۰۰ متر سرعت و ۳۰۰۰ متر استقامت مشابه و ناچیز باشد. این احتمال وجود دارد که ظهور خستگی پس از اجرای هر دو پروتکل، بیشتر ناشی از عوامل محیطی باشد.


صفحه ۱ از ۱     

کلیه حقوق این وبگاه متعلق به پژوهش در طب ورزشی و فناوری است.

طراحی و برنامه‌نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2025 CC BY-NC 4.0 | Research in Sport Medicine and Technology

Designed & Developed by : Yektaweb