284 نتیجه برای نوع مطالعه: پژوهشي
مجتبی صالحپور، فائزه رضوانی، فرزانه حاتمی،
دوره 23، شماره 30 - ( 11-1404 )
چکیده
مقدمه: پروتئین GDNF در شکلپذیری عصبی شناختی و سارکوپنی مؤثر است و با تمرین مقاومتی افزایش مییابد. تمرین TRX نیز موجب بهبود عملکرد و روحیه سالمندان میشود. هدف پژوهش تأثیر شش هفته تمرین TRX بر میزان پروتئین GDNF سرم خون زنان سالمند است.
روش تحقیق: هدف پژوهش، کاربردی با روش نیمه تجربی شامل پیشآزمون– پسآزمون با گروه کنترل است. 28 زن سالمند کانون بازنشستگی دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی بهطور تصادفی در گروه تجربی (15n=) با میانگین سنی 60/5± 86/60، BMI 22/4± 65/27 و گروه کنترل (13n=) با میانگین سنی 03/4±38/64، BMI18/2± 33/28 قرار گرفتند. هفته اول و ششم آزمون قدرت بالاتنه، پایینتنه و میزان پروتئین GDNF به روش الایزا اندازه گرفته شد. آزمون شاپیرو-ویلک جهت طبیعی بودن توزیع دادهها، آزمون لوین جهت همگنی واریانسها و آزمون تحلیل کوواریانس یکراهه (05/0>P) جهت آزمون فرضیهها با نرمافزار spss24 انجام شد.
یافتهها: نتایج تحلیل کوواریانس قدرت بالاتنه و پایینتنه بین دو گروه تفاوت معناداری داشت (05/0>P). در میانگینهای تعدیلشده، میزان پروتئین GDNF گروه تجربی (751/15±102/443) بهطور معناداری بیشتر از گروه کنترل (029/17± 756/209) است (05/0>P).
نتیجهگیری: شش هفته تمرین TRX بر میزان پروتئین GDNF زنان سالمند، قدرت بالاتنه و پایینتنه تأثیر معناداری داشت و احتمالاً میتواند در کاهش و یا به تأخیر انداختن سارکوپنی مؤثر باشد.
الهام شکور، صادق امانی شلمزاری، احمد قاسمیان، احمد محرز،
دوره 23، شماره 30 - ( 11-1404 )
چکیده
هدف: تمرینات ورزشی مقاومتی بهعنوان درمان غیر دارویی جهت بهبود عوارض دوران یائسگی (مشکلاتی شناخی- عصبی و التهابی) پیشنهاد میشود. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرین مقاومتی دایرهای بر سطح سرمی BDNF و TNF-a در زنان یائسه کمتحرک بود.
مواد و روشها: در تحقیق نیمه تجربی حاضر تعداد 30 زن یائسه (میانگین سنی 3±54 سال، شاخص توده بدنی 27.6±1.97 کیلوگرم بر مترمربع) ساکن شهر تهران بهصورت تصادفی انتخاب و در دو گروه تمرین مقاومتی دایرهای (15n=) و کنترل (15n=) قرار داده شدند. تمرین مقاومتی دایرهای به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته شامل 12 ایستگاه برای کل بدن با شدت 75-40 درصد یک تکرار بیشینه در سه ست با تکرارهای بین 12-8 انجام شد.24 ساعت قبل و بعد از مداخله خونگیری بهصورت ناشتا بهمنظور سنجش BDNF و TNF-a انجام گرفت. جهت تجزیهوتحلیل دادهها از روش آماری Repeated measures ANOVA استفاده شد.
یافتهها: در گروه تمرین مقاومتی دایرهای نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری در سطوح BDNF (%13.99) و کاهش معنیداری در سطوح TNF-a (%32.92) نشان داده شد (P<0/05).
نتیجهگیری: با توجه به مطالعه حاضر به نظر میرسد تمرینات مقاومتی دایرهای با شدت کم تا متوسط با افزایش BDNF و کاهش TNF-a توانسته سبب بهبودی در عامل رشد عصبی و التهابی در زنان یائسه گردد.
ابوذر سعادتیان، محمود فرزامی، اسما نگهداری،
دوره 23، شماره 30 - ( 11-1404 )
چکیده
مقدمه و هدف: سندروم متقاطع فوقانی به بروز تغییرات گستردهای مانند سر به جلو افزایش لوردوز گردنی، کایفوز پشتی، شانه، گرد، منجر میشود. اصلاح ناهنجاری اسکلتی عضلانی و ارائه فعالیتها و حرکات مناسب جهت رفع اینگونه ناتوانیها و ناکارآمدیها از اهمیت ویژهای برخوردار است. لذا هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر ماساژ درمانی بر سندروم متقاطع فوقانی دانشآموزان پسر است.
روششناسی: در این تحقیق تعداد 30 دانشآموز مبتلا به سندروم متقاطع فوقانی در قالب 2 گروه (گروه ماساژ (15 نفر)- گروه کنترل (15 نفر)) تقسیم شدند. میزان سر به جلو با دوربین عکسبرداری و کایفوز پشتی با روش خط کش منعطف ارزیابی شد و سپس به مدت 8 هفته ماساژ یومی هو تراپی جهت تجزیهوتحلیل دادههای این پژوهش از نرمافزار SPSS نسخه 24 استفاده شد.
یافتهها: نتایج تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره نشان داد بین دو گروه ماساژتراپی و گروه کنترل، در متغیرهای سر به جلو (001/0>p) و کایفوز (001/0>p) تفاوت معنادار وجود دارد.
نتیجهگیری نهایی: نتایج پژوهش حاضر نشان داد ماساژ یو می هو تراپی روش مؤثر در بهبود سندروم متقاطع فوقانی و بهویژه روی ناهنجاریهای سر به جلو و کایفوز میباشند.
محدثه اشرفیزاده، علیاصغر نورسته،
دوره 23، شماره 30 - ( 11-1404 )
چکیده
مقدمه و هدف: نقصهای کنترل حرکتی مانند ولگوس پویای زانو و غلبه عضله چهار سر ران از مهمترین عوامل قابل تعدیل در بروز آسیبهای اندام تحتانی محسوب میشوند. بهکارگیری بازخورد بهعنوان یک مداخله آموزشی برای اصلاح الگوهای پرخطر حرکتی پیشنهادشده است. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثر مداخلات بازخوردی بر مکانیک اندام تحتانی و عملکرد، هنگام انجام حرکات پرش فرود بود.
روش: جستجوی نظاممند در پایگاههای بینالمللی PubMed، Scopus، ScienceDirect، Google Scholar و پایگاههای داخلی مگیران و ایرانداک طی سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۳ انجام شد. مطالعاتی وارد شدند که اثر هر نوع بازخورد را بر افراد سالم دارای نقص کنترل حرکتی اندام تحتانی بررسی کرده بودند. از میان ۵۴۰ مقاله اولیه، در نهایت ۲۰ مطالعه پس از غربالگری و بررسی متن کامل وارد مرور شدند.
یافتهها: بیشتر مطالعات گزارش کردند که بازخورد بهویژه از نوع بیرونی یا زمان واقعی موجب افزایش زاویه فلکشن مفصل ران و زانو در صفحه ساژیتال در حین پرش فرود شد. نتایج مربوط به صفحه فرونتال متناقض بود؛ برخی کاهش معنیدار ولگوس زانو را گزارش کردند و برخی تغییری مشاهده نکردند. بااینحال، تعداد کمی از مطالعات شاخصهای عملکردی را بررسی کرده بودند و نتایج در این زمینه ناسازگار بود.
نتیجهگیری: مداخلات بازخوردی در بهبود عوامل بیومکانیکی مرتبط با پیشگیری از آسیب اندام تحتانی مؤثر هستند، اما شواهد مربوط به تأثیر آنها بر عملکرد ورزشی قطعی نیست. انجام مطالعات بیشتر با تمرکز بر ماندگاری اثر و پیامدهای عملکردی ضروری است.
