جستجو در مقالات منتشر شده


1 نتیجه برای برزگر پور

اقای حمید رضا برزگر پور، دکتر فریبرز هوانلو، دکتر حمید رجبی، اقای ناصر عسگرزاده،
دوره 14، شماره 11 - ( 1-1395 )
چکیده

هدف تحقیق حاضر مقایسۀ تأثیر یک دوره تمرین تناوبی شدید در وضعیت هایپوکسی و نورموکسی بر عملکرد بی­هوازی افراد ورزشکار بود. آزمودنی­های این تحقیق 16 نفر دانشجوی داوطلب مرد بودند. آزمودنی­ها به دو گروه هشت­نفرۀ تمرین در وضعیت هایپوکسی (ارتفاع 3300) و نورموکسی تقسیم شدند. عملکرد بی‌هوازی (اوج توان،میانگین توان) ازطریق اجرای آزمون وینگیت و غلظت لاکتات قبل و بعد از آزمون وینگیت اندازه‌گیری شد. 24 ساعت بعد، Wmax در وضعیت هایپوکسی مشخص و 48 ساعت بعد میزان Wmax در وضعیت نورموکسی تعیین شد. برنامۀ تمرین هر دو گروه ازنظر شدت (یک دقیقه با شدت80درصد-85درصدWmax و دو دقیقه با شدت 50درصد Wmax) و مدت تمرین (30 دقیقه) یکسان­سازی شده بود. برنامۀ تمرینی شامل دوازده جلسۀ پی­در­پی بود. بعد از آن، متغیرهای پیش­آزمون مجدداً اندازه‌گیری شد. پس­از تعیین توزیع طبیعی داده­ها به‌وسیلۀ آزمون کلموگروف- اسمیرنوف، آزمون t وابسته و مستقل با سطح اطمینان 0.05p نشان داد این دورۀ تمرینی باعث بهبود در عملکرد بی­هوازی در هر دو گروه شد. همچنین غلظت لاکتات در 5 دقیقه بعد از آزمون وینگیت در هر دو گروه کاهش داشت، اما تفاوتی بین دوازده جلسه تمرین تناوبی در وضعیت هایپوکسی و نورموکسی بر عملکرد بی‌هوازی مشاهده نشد. درنتیجه می­توان بیان کرد دورۀ تمرینی به­کارگرفته­شده در این تحقیق می­تواند باعث بهبود عملکرد بی­هوازی شود، اما مدت و شدت هایپوکسی در این تحقیق به­اندازه­ای نبوده است که بتواند عملکرد بی­هوازی را در گروه هایپوکسی نسبت به نورموکسی بهبود بخشد



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به سامانه نشریات علمی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2022 CC BY-NC 4.0 | Research in Sport Medicine and Technology

Designed & Developed by : Yektaweb