جستجو در مقالات منتشر شده


3 نتیجه برای قراخانلو

حمید رجبی، علی گُرزی، رضا قراخانلو، محمدرضا دهخدا، مهدی هدایتی، مژده صالح نیا،
دوره 10، شماره 4 - ( 7-1391 )
چکیده

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثر 8 هفته تمرین مقاومتی بر میزان پروتئینA-1a کانال کلسیمی
و نعلی موشهای صحرایی بود. به همین منظور 16 سر موش FHL در عضلات P/Q پیشسیناپسی نوع
صحرایی نر ویستار 2 تهیهشده از مؤسسۀ سرمسازی رازی بهصورت تصادفی به دو گروه کنترل(شاهد 3) و
تمرین تقسیم شدند. گروه تمرینی به مدت 8 هفته و هفتهای 5 جلسه روی نردبانهای مخصوص به ارتفاع
1متر و 26 پله با حمل یک وزنه به میزان 30 درصد وزن بدن خود که به دم آنها بسته میشد، تمرینات خود
را آغاز کردند و این میزان به 200 درصد وزن بدن حیوانات در هفتۀ آخر رسید. تمرینات شامل 3 نوبت 4
کانال کلسیمی پیشسیناپسی نوع α-1A تکراری با 3 دقیقه استراحت بین نوبتها بود. اندازهگیری پروتئین
در گروههای مستقل T انجام شد. نتایج آزمون Western Blotting با استفاده از روش آزمایشگاهی P/Q
(P= بهطور غیرمعنادار ( 0,259 FHL نشان داد که میزان این کانال (پروتئین) در گروه مقاومتی تنها در عضلۀ
72,71± 70,01 و نعلی: 19,72 ± 77,88±10,67 حبمپ 4 در برابر کنترل: 6,28 :FHL) افزایش یافته است
بر اثر تمرین مقاومتی در عضلۀ α-1A 72,57 ). افزایش هرچند غیرمعنادار پروتئین ± در برابر کنترل 20,20
در این عضله بر اثر تمرینات P/Q میتواند بیانگر پاسخپذیری کانالهای کلسیمی پیشسیناپسی نوع مقاومتی جهت افزایش رهایش استیلکولین از پایانۀ عصبی باشد که در سازگاریهای پیوندگاه عصبی
عضلانی به آن اشاره شده است. در نتیجه، میتوان عنوان کرد که احتمالاً تمرین قدرتی میتواند عامل مهمی
در افزایش این پروتئین باشد که باید در مطالعات بعدی با شدت و مدت بیشتر تمرین مورد مطالعه قرار گیرد.FHL


علی گرزی، حمید رجبی، رضا قراخانلو، محمدرضا دهخدا، مهدی هدایتی،
دوره 15، شماره 13 - ( 6-1396 )
چکیده

 این پژوهش با هدف تعیین اثر هشت ­هفته تمرین مقاومتی بر میزان فعالیت استیل‌­کولین‌استراز کل و نوع A12 در عضلات نعلی موش­‌های صحرایی انجام شد. 16 سر موش صحرایی نر ویستار که از مؤسسه سرم­‌سازی رازی (سن 10 هفته و وزن 7.090±172.415 گرم) تهیه شدند به­‌صورت تصادفی به دو گروه کنترل و تمرین تقسیم شدند. گروه تمرین به‌­مدت هشت­‌هفته و هفته‌­ای پنج‌­جلسه روی نردبان‌­های مخصوص به ارتفاع یک‌متر و 26 پله، با حمل یک وزنه به میزان 30 درصد وزن بدن خود، که به دُم آنها بسته می‌­شد، تمرین را آغاز کردند و این میزان به‌­صورت فزاینده به 200 درصد وزن بدن آنها رسید. تمرین‌­ها شامل سه‌نوبت چهار‌تکراری با سه‌دقیقه استراحت بین نوبت­‌ها بود. 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین، حیوانات تحت بیهوشی قرارگرفتند و عضلات نعلی آنها در وضعیت استریل از طریق شکاف روی ناحیه پشتی جانبی در اندام پشتی تحتانی جدا شد.  از روش هموژن­‌کردن و الکتروفورزو (پلی‌­اکریل­‌آمید 0/06 غیرتقلیبی) برای جداسازی زیرواحدهای فرعی استیل­‌کولین­‌استراز استفاده شد. اندازه‌گیری میزان فعالیت استیل‌کولین‌استراز  و نوع A12 (unit/ml) با استفاده از روش آزمایشگاهی Elisa انجام شد. نتایج آزمون t در گروه‌های مستقل نشان داد که در زمینه میزان فعالیت آنزیم استیل‌کولین‌استراز A12  در گروه تمرین مقاومتی در عضله­‌ی نعلی تفاوت معناداری بین دو گروه وجود ندارد (0.246). همچنین، میزان فعالیت استیل­‌کولین‌­استراز کل نیز در اثر تمرین مقاومتی تغییر معناداری نکرد (0.262). تغییر نکردن میزان فعالیت استیل‌­کولین‌­استراز در اثر تمرین مقاومتی در عضلۀ‌نعلی نشان‌­دهنده پاسخ‌ناپذیری فعالیت استیل‌کولین‌استراز در این عضله در اثر تمرینات مقاومتی در پایانه عصبی است که این نیز احتمالاً ناشی از درگیر نشدن کامل این عضله در تمرین مقاومتی پژوهش حاضر است. بااین­حال، هنوز احتمال تغییر در محتوای استیل‌کولین‌­استراز در این عضلات منتفی نیست که باید در مطالعات بعدی به آن پرداخته شود.    

آقای وحید ستوده، دکتر رضا قراخانلو، خانم سولماز خلیق فرد، خانم سمانه خلیق فرد، دکتر علیمحمد علیزاده،
دوره 15، شماره 14 - ( 7-1396 )
چکیده

دکورین مایوکاینی است که ازطریق تعامل با فاکتور رشد تومور بتا (TGF-β)، رشد و تکامل سلول­های سرطانی را تعدیل می­کند. هدف مطالعۀ حاضر بررسی اثر حفاظتی هشت هفته تمرین هوازی تناوبی بر بیان دکورین TGF-β و حجم تومور در مدل حیوانی سرطان پستان است. در این تحقیق تجربی40 سر موش آزمایشگاهی مادۀ نژاد بالب سی به­روش تصادفی و به­طور مساوی در چهار گروه کنترل، تومور، ورزش و گروه ورزش به­همراه تومور تقسیم شدند. تمرین اصلی، چهار هفته قبل ‌و چهار ‌هفته ‌بعد از کاشت تومور با 50 تا 70 درصد توان بیشینۀ موش­ها اجرا شد. موش­های دو گروه تومور و گروه ورزش به­همراه تومور، ازطریق جراحی زیرجلدی با تومور آدنوکارسینومای پستان موشی سرطانی شدند. رشد تومور به­صورت هفتگی اندازه­گیری شد و در پایان مطالعۀ تومورها و بافت عضلۀ سولئوس ازطریق جراحی استخراج شدند. برای بررسی بیان ژن دکورین و TGF-β از روش Real-Time PCR استفاده شد و داده­ها به­روش آزمون­های تی  تحلیل واریانس یک­طرفه و به­دنبال آن آزمون تعقیبی توکی با سطح معنی­داری 05/0P< تجزیه و تحلیل شدند.  میزان رشد تومور درگروه تومور به­طور معنی‌داری بیشتر از گروه ورزش به­همراه تومور بود و تفاوت معنی­داری در میزان بیان دکورین در عضلۀ سولئوس بین چهار گروه وجود داشت .(F=12/30,P=0/0023) همچنین، آزمون تعقیبی توکی نشان داد که هشت هفته تمرین هوازی تناوبی سبب افزایش معنی‌دار بیان ژن دکورین در بافت عضلۀ سولئوس در دو گروه ورزش نسبت به گروه کنترل و گروه ورزش به­همراه تومور  نسبت به گروه تومور  شده است (P=0/02)، اما میزان بیان TGF-β در بافت تومور در گروه ورزش به­همراه تومور نسبت به گروه توموری‌ کاهش معنی­داری نشان داد. نتایج نشان داد که تمرینات هوازی تناوبی احتمالاً با افزایش بیان دکورین و کاهش بیان TGF-β، در کاهش رشد سلول­های سرطان پستان نقش دارد که اهمیت این نوع تمرین ورزشی را در ‌مهار ‌رشد تومور در سرطان پستان نشان می­دهد.

صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به سامانه نشریات علمی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2022 CC BY-NC 4.0 | Research in Sport Medicine and Technology

Designed & Developed by : Yektaweb