جستجو در مقالات منتشر شده


2 نتیجه برای قنبرزاده

خانم سحر خادمی، دکتر روح الله رنجبر، دکتر محسن قنبرزاده،
دوره 13، شماره 10 - ( 7-1394 )
چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر هشتهفته تمرین ترکیبی ایستگاهی بر سطح سرمی آیریزین و شاخص مقاومت به انسولین زنان چاق بود. در پژوهش حاضر
29/2±35/53 کیلوگرم/ مترمربع(، داوطلب مشارکت در تحقیق شدند و تصادفی به دو گروه کنترل BMI ؛ 26 سال /04±4/ 22 زن دارای اضافه وزن ) 43
تقسیم شدند. آزمودنیهای گروه تجربی مدت هشتهفته و هفتهای چهارجلسه تمرین ایستگاهی )دراز و )n= و تمرین ترکیبی ایستگاهی ) 11 )n=11(
نشست، شنای سوئدی، طنابزنی، پروانه، بلندکردن توپ مدیسنبال، استپ( را اجرا کردند. برای اندازهگیری آیریزین سرم، نمونه خونی قبلاز شروع تمرین
و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین در حالت ناشتا گرفته و به روش الایزا اندازهگیری شد. برای مقایسه میانگین شاخصهای دو گروه از روش تحلیل
در نظر گرفته شد. بعد از هشتهفته تمرین P≥0/ کوواریانس و برای مقایسه درونگروهی دادهها از آزمون تی همبسته استفاده شد. سطح معنیداری 05
ترکیبی ایستگاهی، سطوح آیریزین سرمی در گروه تمرینکرده به طور معناداری افزایش یافت؛ درحالیکه شاخص مقاومت به انسولین در این گروه به طور
همچنین آزمون همبستگی پیرسون نشان داد بین تغییرات آیریزین با شاخص مقاومت به انسولین ارتباط معکوس .)P≥0/ معناداری کاهش یافت ) 05
یافتهها نشان داد تمرین ترکیبی ایستگاهی ازطریق ترشح مایوکاینهایی مانند آیریزین باعث بهبود ترکیب بدنی و .)P≥0/05 ,r=-0/ معنیداری وجود دارد ) 47
اختلالات متابولیکی نظیر مقاومت به انسولین در زنان دارای اضافه وزن میشود.


مهدیه ترمه، افشین قنبرزاده، محمدهادی هنرور، کورش حیدری شیرازی،
دوره 18، شماره 19 - ( 4-1399 )
چکیده

در طراحی حرکت راه‌­رفتن، حفظ حداکثری تعادل، در کنار تأمین قیود سینماتیک و میزان انرژی مصرفی باید در کانون توجه قرار گیرد. در این پژوهش، هدف یافتن طول گام بهینه است. در این مطالعه، از یک تابع هزینۀ حداقل مصرف انرژی و هزینۀ افتادن استفاده شد. تابع هزینۀ افتادن با استفاده از مفهوم حاشیۀ پایداری و کمیت شاخص تعادل طراحی شد. برای بررسی وضعیت تعادل و بازسازی الگوی حرکتی، از حرکت راه‌­رفتن طبیعی آزمودنی‌­های سالم داده‌­برداری شد و الگویی هفت‌­لینکی تعریف شد. در این پژوهش، مناسب‌­ترین طول گام برای فرد با قد و وزن و مشخصات دورۀ راه‌­رفتن معلوم به‌­دست آمد. برای مثال، طول گام بهینه در راه‌­رفتن فردی با قد 187 سانتی‌­متر و جرم 92 کیلوگرم، 54 سانتی­متر است. در این پژوهش با تحلیل راه­‌رفتن فرد، ویژگی‌­های سینماتیکی و سینتیکی الگوی حرکتی او تشخیص داده شد.  با محاسبۀ شاخص تعادل، به فرد در یافتن طول گام بهینه‌­ای که به‌­ازای آن تعادل بیشینه می‌­شود، کمک شده است. نتایج این مطالعه می‌­تواند طول گام بهینه را با هدف اصلاح الگوی راه­‌رفتن تعیین کند.


صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به سامانه نشریات علمی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2022 CC BY-NC 4.0 | Research in Sport Medicine and Technology

Designed & Developed by : Yektaweb