4 نتیجه برای درمان پذیرش و تعهد
اصغر نوروزی، علیرضا مرادی، کریم زمانی، جعفر حسنی،
دوره 11، شماره 3 - ( 9-1396 )
چکیده
پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی معنادرمانی مبتنی بر اندیشه های مولانا با درمان پذیرش و تعهد بر بهزیستی روانشناختی سالمندان انجام شد. روش پژوهش، تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری بود. نمونه پژوهش شامل 66 نفر (46 زن و 20 مرد) بود که با روش نمونهگیری تصادفی ساده از میان سالمندان مراجعه کننده به مراکز توانبخشی سالمندان روزانه بهزیستی شهرستان ساری انتخاب و به روش تصادفی در سه گروه آزمایشی (دو گروه) و کنترل جایگزین شدند. جهت جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه بهزیستی روانشناختی استفاده شد. برای گروه آزمایشی اول معنادرمانی مبتنی بر اندیشه های مولانا طی 8 جلسه 75 دقیقه ای آموزش داده شد و برای گروه آزمایشی دوم درمان پذیرش و تعهد به مدت 8 جلسه 75 دقیقه ای ارائه شد و در این مدت گروه کنترل هیچگونه مداخله ای دریافت نکردند. نتایج آزمون تحلیل واریانس مختلط نشان داد معنادرمانی مبتنی بر اندیشه های مولانا و درمان پذیرش و تعهد موجب افزایش بهزیستی روانشناختی و مؤلفه های آن در سالمندان میشود (P<0.01). هم چنین، یافته ها نشان داد بین اثربخشی دو گروه معنادرمانی و درمان پذیرش و تعهد بر بهزیستی روانشناختی سالمندان تفاوت معناداری وجود ندارد. براساس سافته ها می توان استدلال کرد که اندیشه های مولانا می تواند منبع خوبی برای غنی سازی مداخلات روان شناختی برای سالمندان محسوب شود.
سیدکامران خواصی، دکتر آزیتا چهری، دکتر حسن امیری، مختار عارفی،
دوره 18، شماره 2 - ( 6-1403 )
چکیده
این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر سخت رویی ، تاب آوری و کیفیت زندگی کارکنان شرکت توزیع نیروی برق انجام شد. روش مطالعه نیمه آزمایشی با پیشآزمون و پسآزمون با گروه کنترل وپیگیری سه ماه بود بر روی کلیه کارکنان شاغل در شرکت توزیع نیروی برق استان کرمانشاه در سال 1401 انجام شد. تعداد 40 نفر وارد مطالعه شدند. شرکتکنندگان به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل (20 نفر در هر گروه) تقسیم شدند. پس از انجام پیشآزمون به وسیله مقیاس سخت رویی(کوباسا،1979) ،تاب آوری(کونور،1979) وکیفیت زندگی (تستا ،2014) گروه آزمایش به مدت 10 جلسه 90 دقیقهای هر هفته یک جلسه تحت درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفتند در حالی که گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرد. برای ارزیابی تأثیر آموزش از هر دو گروه آزمایش و کنترل پس آزمون اخذ گردید. دادههای به دست آمده با استفاده از نرمافزار SPSS.23و با روش تحلیل کواریانس چندمتغیری تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب تفاوت معنادار سخت رویی ، تاب آوری و کیفیت زندگی در کارکنان شرکت توزیع نیروی برق شده است. برمبنای این یافتهها میتوان نتیجه گرفت درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سخت رویی ، تاب آوری و کیفیت زندگی در کارکنان شرکت توزیع نیروی برق تأثیر مثبت دارد. بنابراین، میتوان گفت که از این برنامه میتوان برای کارکنان مشاغل سخت استفاده کرد.
فاطمه قاسم پور، معصومه طاهری، شیدا اسمعیل زاده، سیده فاطمه اسماعیل پور، سهیلا اسگندانی،
دوره 19، شماره 3 - ( 9-1404 )
چکیده
پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان گروهی تلفیقی پذیرش و تعهد و شفقت به خود بر تحمل پریشانی و تابآوری خودکشی در زنان متأهل دارای تجربه خشونت خانگی انجام شد. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان متأهل دارای تجربه خشونت خانگی مراجعهکننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ بود که ۳۰ نفر از آنان به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه مداخله (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه مداخله طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقهای تحت درمان گروهی تلفیقی پذیرش و تعهد و شفقت به خود قرار گرفت و گروه کنترل در فهرست انتظار باقی ماند. دادهها با استفاده از مقیاس تحمل پریشانی و مقیاس تابآوری خودکشی جمعآوری و با روش تحلیل واریانس آمیخته با اندازهگیری مکرر در نرمافزار SPSS نسخه ۲۸ تحلیل شد. یافتهها نشان داد اثر متقابل زمان و گروه بر تحمل پریشانی (نمره کل و مؤلفههای تحمل، جذب، ارزیابی و تنظیم) و تابآوری خودکشی (نمره کل و مؤلفههای محافظ درونی و ثبات هیجانی) معنادار بود . همچنین نتایج نشان داد تغییرات ایجادشده در گروه مداخله در مرحله پیگیری یکماهه پایدار باقی مانده است. بر اساس یافتههای پژوهش، درمان گروهی تلفیقی پذیرش و تعهد و شفقت به خود میتواند با افزایش انعطافپذیری روانشناختی، کاهش اجتناب تجربهای و بهبود تنظیم هیجان، بهعنوان مداخلهای مؤثر برای افزایش تحمل پریشانی و تابآوری خودکشی در زنان دارای تجربه خشونت خانگی مورد استفاده قرار گیرد.
آقای رضا اکبری، آقای مسعود شهبازی، خانم سیده زهرا علوی، خانم مریم غلام زاده،
دوره 20، شماره 2 - ( 3-1405 )
چکیده
با توجه به شیوع مشکلات کنترل تکانه و ضعف خویشتنداری در میان زندانیان و نقش آن در تداوم رفتارهای پرخطر و بازگشت به جرم، شناسایی مداخلات روانشناختی مؤثر برای بهبود این توانمندی ضروری به نظر میرسد. از اینرو پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان پذیرش و تعهد و طرحوارهدرمانی بر میزان خویشتنداری زندانیان مرد زندان کرمانشاه انجام شد. پژوهش حاضر شبه آزمایشی با طرح پیشآزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری سه ماه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل زندانیان مرد شهر کرمانشاه در سال 1403 بود. 45 نفر از زندانیان به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش (30 نفر) کنترل (15 نفر) گمارده شدند. درمان پذیرش و تعهد طی 8 جلسه 90 دقیقهای و طرحواره درمانی طی 10 جلسه 90 دقیقهای هر یک بهصورت گروهی اجرا شدند. جهت جمعآوری دادهها از مقیاس خویشتنداری استفاده شد. تحلیل دادهها در نرمافزار آماری SPSS-24 به روش تحلیل واریانس اندازهگیری مکرر انجام شد. با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی نتایج مقایسه زوجی بین مراحل اندازهگیری نشان داد که در گروههای درمانی بین نمرات پیش آزمون با پس آزمون و پیگیری تفاوت معناداری وجود دارد؛ این نشان دهنده تاثیر درمانها در افزایش خویشتنداری در دو گروه درمانی است؛ اما بین پسآزمون و پیگیری تفاوت معناداری مشاهده نشد؛ این یافته بهتنهایی اثباتکننده ثبات اثر درمان نیست.. در مقایسه بین گروهی نیز نتایج نشان داد در پیگیری بین دو درمان تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0<P)؛ و همچنین دو درمان نسبت به گروه کنترل در پیگیری بر افزایش خویشتنداری موثر بودهاند (05/0>P). لذا فرضیه های پژوهش مبنی بر موثر بودن هر دو رویکرد درمانی بر خویشتن داری مورد تائید است و هیچگونه تفاوت معناداری در اثربخشی آنها بر متغیر وابسته مشاهده نگردید. با توجه به یافتههای این مطالعه دو مداخله درمان پذیرش و تعهد و طرحوارهدرمانی بر میزان خویشتنداری زندانیان مرد زندان کرمانشاه تاثیر مشابهای داشته است. بر این اساس پیشنهاد میشود که از این مداخلات در اصلاح و تربیت زندانیان استفاده شود.
